Goldendoodle vs Maltipoo

Dit is de belangrijkste gedragsproblemen van het ras. Afgeleid van de 'klittenband'-natuur van de Golden Retriever en de intense sociale behoeften van de Poedel, hebben Goldendoodles vaak moeite met isolatie. Onderzoeken tonen aan dat scheidingsgerelateerde gedragingen bij gezelschapshonden sterk zijn toegenomen, met Poedelmixen die regelmatig oververtegenwoordigd zijn in klinische gevallen van scheidingsnood. Het zijn geen 'in de achtertuin laten'-honden; ze hebben integratie in de gezinseenheid nodig.

Hoewel agressie zeldzaam is, is 'hyper-vriendelijkheid' gewoon. Goldendoodles kunnen moeite hebben met impulsbeheersing, wat zich uit als springen, bijten en wilde begroetingen die overweldigend kunnen zijn voor kinderen of oudere eigenaren. Dit wordt vaak ten onrechte als 'blijdschap' bestempeld, maar is vaak een teken van overprikkeling en gebrek aan emotionele regulatie.

De Poedelintelligentie gecombineerd met de Retriever-doorzettingsvermogen kan een hond creëren die vocaliseert om aandacht, spel of voedsel te eisen.

Maltipoos volgen eigenaars van kamer naar kamer. Dit is vertederend totdat het pathologisch wordt. Eigenaren die 8+ uur van huis werken ontdekken vaak dat hun Maltipoo destructief gedrag, zelfverminking (poten rauw likken) of aanhoudende vocalisatie ontwikkelt.

Ondanks hun kleine formaat zijn Maltipoos waakzame waakhonden. Ze zijn zeer gevoelig voor omgevingsgeluiden (voetstappen in de gang, liften, autoportieren). Deze eigenschap, geërfd van de waakzame Maltees en de scherpzinnige Poedel, kan het wonen in een appartement conflictueus maken als het niet vroeg wordt beheerd. Ze blaffen niet om te dreigen, maar om aan te kondigen, en ze kondigen *alles* aan.

Als ze worden behandeld als een menselijk baby in plaats van als een hond, kunnen Maltipoos hulpbronbewaking en reactiviteit ontwikkelen. Ze kunnen bijten wanneer ze van de bank worden verplaatst of reactief worden naar grotere honden op wandelingen vanwege angst.