Appenzeller Sennenhund vs Great Dane

Dit ras is ontworpen om vee te sturen met zijn stem. Ze hebben een hoge, doordringende blaf die ze vrijelijk gebruiken — om vreemden, eekhoorns, wind of verveling aan te kondigen. Deze eigenschap maakt hen ongeschikt voor appartementsleven of woonsituaties met gedeelde muren.

Anders dan de Golden Retriever die voorwerpen draagt, beheert de Appenzeller beweging door in hielen te bijten. In een gezinsomgeving wordt dit instinct vaak overgedragen op rennende kinderen, hardlopers of fietsers. Dit is geen agressie, maar een diepgeworteld hoedinctinct dat angstaanjagend kan zijn voor gasten en gevaarlijk voor peuters.

Ze zijn van nature wantrouwig en terughoudend. Zonder uitgebreide, positieve socialisatie in de eerste 16 maanden kan deze voorzichtigheid escaleren tot angstgebaseerde reactiviteit of agressie tegenover gasten. Het zijn geen "iedereen liefhebben"-honden.

Great Danes zijn diep sociale dieren, vaak omschreven als "klittenband-honden." Ze verdragen isolatie slecht. Als ze lange tijd alleen worden gelaten, kan hun angst zich uiten in destructief kauwen of graven. Gezien hun omvang kan een paniekerige Dane in enkele minuten een deurpost of een bank vernielen.

Hoewel over het algemeen kalm binnenshuis, ervaren jonge Danes uitbarstingen van frenetieke energie, bekend als "zoomies." In een kleine ruimte is een puppy van 45 kg die op hoge snelheid beweegt een fysiek gevaar voor meubels, kinderen en zichzelf.

Tussen 6 en 18 maanden zijn Danes in wezen reuzengrote puppy's. Ze realiseren zich misschien niet hun eigen kracht, wat leidt tot het per ongeluk omverwerpen van kinderen of oudere familieleden. Goede lijnmanieren zijn essentieel; een trekkende Dane kan door de meeste eigenaren fysiek niet worden overmand.