Appenzeller Sennenhund vs Irish Wolfhound

Dit ras is ontworpen om vee te sturen met zijn stem. Ze hebben een hoge, doordringende blaf die ze vrijelijk gebruiken — om vreemden, eekhoorns, wind of verveling aan te kondigen. Deze eigenschap maakt hen ongeschikt voor appartementsleven of woonsituaties met gedeelde muren.

Anders dan de Golden Retriever die voorwerpen draagt, beheert de Appenzeller beweging door in hielen te bijten. In een gezinsomgeving wordt dit instinct vaak overgedragen op rennende kinderen, hardlopers of fietsers. Dit is geen agressie, maar een diepgeworteld hoedinctinct dat angstaanjagend kan zijn voor gasten en gevaarlijk voor peuters.

Ze zijn van nature wantrouwig en terughoudend. Zonder uitgebreide, positieve socialisatie in de eerste 16 maanden kan deze voorzichtigheid escaleren tot angstgebaseerde reactiviteit of agressie tegenover gasten. Het zijn geen "iedereen liefhebben"-honden.

Ondanks hun rustige gedrag binnenshuis zijn dit krachtige jagers. Hun prooidrift wordt getriggerd door beweging. Een eekhoorn, kat of klein hondje dat over een veld rent, kan een explosieve achtervolging veroorzaken die nauwelijks te stoppen is met gesproken commando's. Ze zijn doorgaans onbetrouwbaar met kleine rennende dieren, tenzij ze er mee zijn opgegroeid, en zelfs dan kan instinct de training overheersen.

Wolfshonden zijn diep hechtende 'plakkende' honden. Ze gedijen niet goed in isolatie en kunnen ernstige scheidingsangst ontwikkelen als ze lang alleen worden gelaten. Dit kan zich uiten in destructief kauwen, wat, gezien hun kaakomvang, droge muren, meubels en deuren in minuten kan vernietigen.

Tussen 6 en 18 maanden is een Wolfshond in wezen een pup van meer dan 45 kg met slechte coördinatie en veel energie. Ze kunnen neiging hebben tot bijten en vernielen. Hun vermogen om over aanrechten te reiken is ongeëvenaard; ze kunnen de achterkant van keukenwerkbladen bereiken zonder hun poten van de vloer te heffen.