Basset Hound vs Lhasa Apso

Bassets zijn gefokt om zelfstandig geursporen over kilometers te volgen. Ze hebben selectief gehoor en negeren commando's als ze er de meerwaarde niet van inzien. Voedselmotivatie is essentieel voor elk trainingsresultaat.

Als kuddedieren hebben Bassets een diepgevoelde behoefte aan gezelschap. Als ze alleen worden gelaten, produceren ze een luid, treurig gehuil dat door muren dringt en tot grote afstanden draagt — een serieus probleem in appartementen of woningen met dichtbijgelegen buren.

Notoir moeilijk zindelijk te maken — hun onafhankelijke natuur en lichamelijke bouw maken dit een strijd van meerdere maanden (6-12 maanden). Ongelukken kunnen tot in de volwassenheid aanhouden.

Wanneer ze een geur opvangen, vouwen hun oren letterlijk naar voren om geluid te blokkeren en richten ze zich volledig op de geur. Terugroepen werkt niet — ze lopen zonder omheiningen zomaar het verkeer in.

Omdat ze klein en schattig zijn, tolereren eigenaren vaak gegrom of bewaking van hulpbronnen in de pupfase, wat bij een Rottweiler gecorrigeerd zou worden. Bij een Lhasa evolueert dit tot een hond die bijt wanneer hij van de bank wordt bewogen of wanneer een peuter over hem struikelt. Ze hebben een lage tolerantie voor aanrakingen die ze zelf niet hebben geïnitieerd.

Dit is geen sociale vlinder. De standaardinstelling van een Lhasa Apso voor vreemden is argwaan. Zonder uitgebreide vroege socialisatie kan dit zich uiten als hinderlijk blaffen of 'angstbijten' wanneer gasten het huis binnenkomen. Ze zijn eerst bewaker, dan metgezel.

Ze leven niet om u te plezieren; ze leven om met u samen te leven. Als u een Lhasa vraagt te zitten, zullen ze overwegen of het de moeite waard is. Deze 'katachtige' onafhankelijkheid frustreert eigenaren die gewend zijn aan gehoorzame rassen zoals Labradors.