Beauceron vs English Setter

Als een ras dat bedoeld is als 'levend hek' voor honderden schapen, communiceert de Beauceron met zijn omgeving via zijn bek. Pups en adolescenten staan berucht om pijnlijk bijten aan hielen, handen en kleding. Dit is geen agressie, maar een ingebakerd genetisch kenmerk dat maanden consistente omleiding vereist om te beheersen.

Anders dan de Golden Retriever die inbrekers verwelkomt, is de Beauceron van nature achterdochtig. Zonder uitgebreide socialisatie (100+ vreemden in 100 dagen) kan deze achterdocht omslaan in angstagressie of gevaarlijke reactiviteit. Ze weten 'automatisch' niet het verschil tussen een bedreiging en een bezorger; u moet het hun leren.

Hoewel over het algemeen pakgericht, kunnen Beaucerons - met name mannetjes - intolerantie ontwikkelen voor andere honden van hetzelfde geslacht bij het bereiken van seksuele volwassenheid (18-24 maanden). Dit kan een huishouden met meerdere honden zonder zorgvuldig beheer moeilijk maken.

Dit ras wil niet alleen in dezelfde kamer zijn als u; ze willen u fysiek aanraken. Ze worden vaak omschreven als 'schaduwen'. Als u persoonlijke ruimte waardeert of lange uren buitenshuis werkt, zal dit ras psychologisch lijden.

English Setters zijn intensief sociale 'klittenhond'-honden die diep hechten aan hun mensen. Als ze 8+ uur alleen worden gelaten zonder gewenning of gezelschap, ontwikkelen ze vaak ernstige angst die zich uit in destructief kauwen, bevuilen van het huis en aanhoudend huilen.

Hun jachtdrift is allesoverheersend. Tijdens wandelingen kunnen ze doof worden voor commando's als ze een geur opvangen of een vogel zien. Betrouwbaarheid los van de lijn op niet-omheinde terreinen is voor de gemiddelde eigenaar vrijwel onmogelijk.

Verveelde of te weinig bewegende Setters staan erom bekend de omheining te testen. Dankzij hun atletisch vermogen kunnen ze over matige hekken springen, en graafinstincten kunnen heklijnen ondermijnen als ze prooien aan de andere kant zien.