Bolognese vs Clumber Spaniel

Dit is geen ras dat isolatie tolereert. De Bolognese werd eeuwenlang uitsluitend voor gezelschap gefokt. Ze hebben geen 'werkende' modus die hen zelfstandig laat zijn. Als ze regelmatig langer dan 3-4 uur alleen worden gelaten, zijn ze zeer vatbaar voor ernstige scheidingsangst, die zich uit als destructief kauwen, bevuilen van het huis en noodvocalisatie.

In tegenstelling tot de gezellige Bichon Frise is de Bolognese geneigd serieuser, terughoudend en verlegen te zijn met vreemden. Zonder vroege, positieve socialisatie kan deze terughoudendheid veranderen in angst. Bovendien verwennen eigenaren hen vaak vanwege hun formaat, wat leidt tot 'Kleine Honden Syndroom' waarbij de hond neurotisch, veeleisend of bijtgeneigd wordt.

Zoals veel speelgoedrassen kan de Bolognese moeilijk zindelijk te maken zijn. Hun kleine blaas en de neiging om stiekem ongelukjes te hebben vereisen geduld en consistentie. Ze kunnen terugvallen tijdens de puberteit of bij slecht weer.

In tegenstelling tot de Golden Retriever die leeft om te plezieren, heeft de Clumber Spaniel een uitgesproken onafhankelijkheid. Ze zijn intelligent maar vaak koppig. Als je een Clumber vraagt te zitten, kan hij het verzoek overwegen, controleren of je eten hebt en dan langzaam gehoorzamen — of niet. Dit is geen dominantie; het is een gebrek aan volgzaamheid dat eigenaren kan frustreren die directe gehoorzaamheid verwachten.

Laat de luie volwassene u niet misleiden. Clumber-pups worden door fokkers beschreven als "vernietigend voorbij alle geloof". Ze staan berucht om het inslikken van vreemde voorwerpen (stenen, sokken, speelgoed), wat kan leiden tot levensbedreigende verstopping en dure operaties. Een Clumber-pup kan niet onbeheerd worden achtergelaten.

Hoewel over het algemeen zachtaardig, kan hun onafhankelijke natuur zich soms uiten als het beschermen van bezittingen als dit niet vroeg wordt aangepakt, met name bij waardevolle kauwartikelen of voedsel.