Briard vs Morkie

Briards staan berucht om hun behoefte om bij hun mensen te zijn. Dit is geen hond die in de achtertuin kan worden achtergelaten; ze worden depressief, destructief en mogelijk agressief als ze geïsoleerd zijn. Ze volgen u van kamer naar kamer en drijven u of uw kinderen daarbij vaak samen als een kudde.

Gefokt om kuddes te bewaken tegen stropers en wolven, is de Briard van nature gereserveerd en wantrouwend tegenover vreemden. Zonder uitgebreide, vroege en voortdurende socialisatie kan dit kenmerk escaleren tot angstagressie of overmatige territorialiteit. Ze zijn geen honden die iedereen liefhebben zoals Golden Retrievers; ze nemen zelf beslissingen over wie een bedreiging vormt.

De drang om beweging te beheersen zit ingebakken. Briards kunnen aan de hielen van rennende kinderen happen, fietsen najagen of andere huisdieren proberen 'samen te drijven'. Dit gedrag kan alarmerend zijn voor mensen die niet bekend zijn met herdersrassen en vereist consistente training om te beheersen.

Hoewel veel Briards vreedzaam samenleven met andere honden, is er een neiging tot agressie tegenover honden van hetzelfde geslacht, met name wanneer ze sociale volwassenheid bereiken (18-24 maanden). Introducties moeten zorgvuldig worden beheerd.

Dit is de meest voorkomende gedragsmislukking bij Morkies. Ze zijn in de ware zin van het woord "klitten". Ze verdragen isolatie slecht. Baasjes die 8 uur per dag buitenshuis werken, merken vaak dat hun Morkie destructief gedrag, zelfverminking (likken tot de poten rauw zijn) of voortdurend huilen ontwikkelt.

Morkies erven het alerterende geblaf van de Maltees en de territoriale vasthoudendheid van de Yorkshire Terriër. Ze zijn zeer geluidsgevoelig en blaffen bij deurbellen, voetstappen in de gang en bladeren die over het tuinpad waaien. In appartementen is dit een veelvoorkomende oorzaak van klachten van buren en huisuitzettingen.

Net als veel speelgoedrassen hebben Morkies kleine blaasjes en een hoog metabolisme. Ze zijn notoir moeilijk zindelijk te maken. "Ongelukjes" binnenshuis kunnen tot ver in de volwassenheid aanhouden, vooral in koud of nat weer dat ze verafschuwen. Veel baasjes nemen hun toevlucht tot levenslang gebruik van puppy-pads.

Vanwege hun formaat accepteren baasjes bij Morkies vaak gedrag (grommen, happen, het beschermen van bezittingen) dat bij grotere honden onaanvaardbaar zou zijn. Dit kan leiden tot een hond die het huishouden domineert en kan bijten als hij wordt aangeraakt voor verzorging of dierenartsenbezoeken.