Brittany vs Lagotto Romagnolo

Brittanys zijn berucht kleefzuchtig. Ze zijn gefokt om samen met mensen te werken, niet om weilanden alleen te bewaken. Dit uit zich als ernstige scheidingsangst. Als ze 8 uur per dag alleen worden gelaten, nemen ze vaak toevlucht tot destructief kauwen, zelfverminking (poten rauw likken) of gehuil dat buren zal irriteren.

Hoewel sommige volwassenen binnenshuis tot rust komen, missen jonge Brittanys (onder de 3 jaar) vaak een metabolische "uitschakelaar". Ze hebben niet zomaar een wandeling nodig; ze hebben een taak nodig. Zonder 60-90 minuten krachtige activiteit per dag verzinnen ze hun eigen spelletjes, die meestal het demonteren van uw meubels of het opgraven van de achtertuin inhouden.

Dit ras staat bekend om een "zacht" temperament. Harde correcties of zelfs luide stemmen kunnen ertoe leiden dat ze submissief urineren. Ze hebben vertrouwensopbouw nodig, geen intimidatie.

De Lagotto was historisch gezien een waakhond op de aken van de moerasgebieden van Romagna. Dit instinct is nog steeds intact. Ze zullen blaffen bij bezorgvrachtwagens, buren en bladeren die over de oprit waaien. In tegenstelling tot een Golden Retriever die een inbreker misschien welkom zou heten, zal een Lagotto hen luidruchtig aankondigen. Dit maakt ze uitdagend voor dunwandige appartementen.

Dit is geen ras dat 'iedereen liefheeft' zoals een Labrador. Lagotto's zijn van nature terughoudend en kunnen achterdochtig zijn tegenover vreemden. Zonder uitgebreide, positieve socialisatie tijdens het kritieke puppy-venster (8-16 weken), kan deze terughoudendheid omslaan in angstgebaseerde reactiviteit. Ze vereisen vaak een goede introductieprotocol voordat ze nieuwe gasten in huis accepteren.

Dit is het enige ras ter wereld dat is gespecialiseerd in truffelzoeken. Het instinct om te graven is sterk. Als u geen aangewezen graafplek biedt (zoals een zandbak) of hen niet betrekt bij reukwerk, zullen ze waarschijnlijk uw tuin 'landschappen' of aan uw tapijten graven.