Cockapoo vs Gordon Setter

Dit is het primaire gedragsmatige faalpatroon van het ras. Cockapoos zijn 'plakkerige honden' in de meest letterlijke zin. Ze geven niet alleen de voorkeur aan gezelschap; veel exemplaren *hebben* het nodig om te kunnen functioneren. Alleen gelaten zijn ze gevoelig voor paniekstoornis, die zich uit in non-stop vocalisatie, vernietiging van doorgangen (krabben aan deuren/tapijten) en zelfverminking. Ze zijn over het algemeen niet geschikt voor huishoudens waar alle volwassenen fulltime buitenshuis werken zonder een dagopvang voor honden.

Hoewel doorgaans vriendelijk, kan de afstamming van de Cocker Spaniel een genetische aanleg voor het bewaken van bezittingen (bezitterigheid over voedsel, speelgoed of locaties) introduceren. Deze eigenschap, historisch soms gelinkt aan 'Rage Syndrome' bij eenkleurige Cockers, kan ook bij Cockapoos voorkomen en vereist vroege beheersprotocollen.

De combinatie van de alertheid van de Poedel en de drukke aard van de Spaniël kan een hond creëren die moeite heeft om te kalmeren. Ze kunnen hyperreactief zijn op prikkels (deurbellen, voorbijgangers), wat leidt tot hinderlijk blaffen dat moeilijk te stoppen is.

Dit is het primaire gedragsprobleem voor het ras. Gordon Setters zijn intensief gehechte 'plakkerige' honden. Ze verdragen isolatie niet goed. Als ze gedurende standaard werkdagen (8+ uur) zonder interventie alleen worden gelaten, ontwikkelen ze vaak ernstige stressgedragingen, waaronder destructief kauwen, huilen en zelfverminking.

In tegenstelling tot de gehoorzame Labrador werd de Gordon gefokt om onafhankelijk van de jager op de heide te werken. Dit vertaalt zich in een hond die een bevel vaak zal overwegen, de waarde ervan evalueert en mogelijk weigert. Ze hebben een begeleider nodig die begrijpt hoe een denkende hond gemotiveerd moet worden, niet alleen een gehoorzame.

Eigenaren grapten vaak dat Gordons tot hun derde jaar puppy's blijven. Dit 'Peter Pan'-syndroom betekent dat u zich aanmeldt voor een verlengde adolescentie gekenmerkt door hoge energie, het testen van grenzen en mogelijke destructiviteit, lang nadat andere rassen zijn gekalmeerd.

Hoewel aanhankelijk met hun eigen kring, zijn Gordons van nature gereserveerd tegenover vreemden. Zonder uitgebreide vroege socialisatie kan deze terughoudendheid veranderen in angstgebaseerde reactiviteit of overmatig territoriaal blaffen. Het zijn van nature waakhonden, niet het type 'iedereen is mijn beste vriend'.