Greyhound vs Morkie

Dit is de meest voorkomende reden voor de teruggave van gepensioneerde renbaan-Greyhounds. De meeste ex-racers zijn nooit alleen geweest in hun leven; ze worden geboren in een nest, opgegroeid in een roedel en gekeneld met andere honden. Helemaal alleen worden gelaten in een stil huis kan paniek veroorzaken, wat leidt tot vernietiging, gehuil en bevuiling van het huis.

Veel Greyhounds slapen met open ogen en vallen in diepe REM-cycli. Omdat ze in kennels vaak niet worden aangeraakt tijdens het slapen, kunnen ze defensief reageren (grommen, happen) als ze worden aangeraakt of opgeschrikt tijdens het slapen. Dit maakt hen een risico voor huishoudens met jonge kinderen die de regel 'laat slapende honden liggen' mogelijk niet respecteren.

Een veelvoorkomende gedragsquirk waarbij een Greyhound zijn poten plant en weigert te bewegen tijdens een wandeling. Dit is vaak een reactie op overweldiging, angst, of simpelweg beslissen dat de wandeling voorbij is. Het is geen koppigheid in de traditionele zin, maar een afsluitreactie.

Zelfs Greyhounds die vredig samenleven met kleine honden binnenshuis, kunnen ze als prooi beschouwen als de kleine hond rent, piept of onregelmatig beweegt buitenshuis. De overgang van 'vriend' naar 'prooi' kan in een oogwenk plaatsvinden.

Dit is de meest voorkomende gedragsmislukking bij Morkies. Ze zijn in de ware zin van het woord "klitten". Ze verdragen isolatie slecht. Baasjes die 8 uur per dag buitenshuis werken, merken vaak dat hun Morkie destructief gedrag, zelfverminking (likken tot de poten rauw zijn) of voortdurend huilen ontwikkelt.

Morkies erven het alerterende geblaf van de Maltees en de territoriale vasthoudendheid van de Yorkshire Terriër. Ze zijn zeer geluidsgevoelig en blaffen bij deurbellen, voetstappen in de gang en bladeren die over het tuinpad waaien. In appartementen is dit een veelvoorkomende oorzaak van klachten van buren en huisuitzettingen.

Net als veel speelgoedrassen hebben Morkies kleine blaasjes en een hoog metabolisme. Ze zijn notoir moeilijk zindelijk te maken. "Ongelukjes" binnenshuis kunnen tot ver in de volwassenheid aanhouden, vooral in koud of nat weer dat ze verafschuwen. Veel baasjes nemen hun toevlucht tot levenslang gebruik van puppy-pads.

Vanwege hun formaat accepteren baasjes bij Morkies vaak gedrag (grommen, happen, het beschermen van bezittingen) dat bij grotere honden onaanvaardbaar zou zijn. Dit kan leiden tot een hond die het huishouden domineert en kan bijten als hij wordt aangeraakt voor verzorging of dierenartsenbezoeken.