Lagotto Romagnolo vs Lhasa Apso

De Lagotto was historisch gezien een waakhond op de aken van de moerasgebieden van Romagna. Dit instinct is nog steeds intact. Ze zullen blaffen bij bezorgvrachtwagens, buren en bladeren die over de oprit waaien. In tegenstelling tot een Golden Retriever die een inbreker misschien welkom zou heten, zal een Lagotto hen luidruchtig aankondigen. Dit maakt ze uitdagend voor dunwandige appartementen.

Dit is geen ras dat 'iedereen liefheeft' zoals een Labrador. Lagotto's zijn van nature terughoudend en kunnen achterdochtig zijn tegenover vreemden. Zonder uitgebreide, positieve socialisatie tijdens het kritieke puppy-venster (8-16 weken), kan deze terughoudendheid omslaan in angstgebaseerde reactiviteit. Ze vereisen vaak een goede introductieprotocol voordat ze nieuwe gasten in huis accepteren.

Dit is het enige ras ter wereld dat is gespecialiseerd in truffelzoeken. Het instinct om te graven is sterk. Als u geen aangewezen graafplek biedt (zoals een zandbak) of hen niet betrekt bij reukwerk, zullen ze waarschijnlijk uw tuin 'landschappen' of aan uw tapijten graven.

Omdat ze klein en schattig zijn, tolereren eigenaren vaak gegrom of bewaking van hulpbronnen in de pupfase, wat bij een Rottweiler gecorrigeerd zou worden. Bij een Lhasa evolueert dit tot een hond die bijt wanneer hij van de bank wordt bewogen of wanneer een peuter over hem struikelt. Ze hebben een lage tolerantie voor aanrakingen die ze zelf niet hebben geïnitieerd.

Dit is geen sociale vlinder. De standaardinstelling van een Lhasa Apso voor vreemden is argwaan. Zonder uitgebreide vroege socialisatie kan dit zich uiten als hinderlijk blaffen of 'angstbijten' wanneer gasten het huis binnenkomen. Ze zijn eerst bewaker, dan metgezel.

Ze leven niet om u te plezieren; ze leven om met u samen te leven. Als u een Lhasa vraagt te zitten, zullen ze overwegen of het de moeite waard is. Deze 'katachtige' onafhankelijkheid frustreert eigenaren die gewend zijn aan gehoorzame rassen zoals Labradors.