Miniature Pinscher vs Morkie

Min Pins nemen hun waakhondrol serieus. Een waaierend blad of buur die een autoportier sluit, triggert doordringend alarmblaffen. In appartementen met dunne muren leidt dit tot klachten van buren en huisuitzettingsberichten.

Ze wringen zich door kleine hekopeningen, klimmen over kettinglinkhekken en schieten met bliksemsnelheid door open deuren. Hun hoge prooidrift betekent dat ze, eenmaal buiten, niet terugkomen - ze jagen een eekhoorn achterna door het verkeer zonder aarzeling.

Min Pins bezitten territorialiteit en assertiviteit die rivaliseren met reuze waakhondrassen. Ze daagen honden uit die tienmaal hun formaat hebben en zullen niet terugdeinzen, waardoor ze slechte kandidaten zijn voor hondenparken of losloopomgevingen.

Net als veel speelgoedrasen hebben ze kleine blaasjes en een lage tolerantie voor koud of nat weer. Als het regent, kan een Min Pin weigeren naar buiten te gaan en zal binnen een verborgen plek zoeken.

Dit is de meest voorkomende gedragsmislukking bij Morkies. Ze zijn in de ware zin van het woord "klitten". Ze verdragen isolatie slecht. Baasjes die 8 uur per dag buitenshuis werken, merken vaak dat hun Morkie destructief gedrag, zelfverminking (likken tot de poten rauw zijn) of voortdurend huilen ontwikkelt.

Morkies erven het alerterende geblaf van de Maltees en de territoriale vasthoudendheid van de Yorkshire Terriër. Ze zijn zeer geluidsgevoelig en blaffen bij deurbellen, voetstappen in de gang en bladeren die over het tuinpad waaien. In appartementen is dit een veelvoorkomende oorzaak van klachten van buren en huisuitzettingen.

Net als veel speelgoedrassen hebben Morkies kleine blaasjes en een hoog metabolisme. Ze zijn notoir moeilijk zindelijk te maken. "Ongelukjes" binnenshuis kunnen tot ver in de volwassenheid aanhouden, vooral in koud of nat weer dat ze verafschuwen. Veel baasjes nemen hun toevlucht tot levenslang gebruik van puppy-pads.

Vanwege hun formaat accepteren baasjes bij Morkies vaak gedrag (grommen, happen, het beschermen van bezittingen) dat bij grotere honden onaanvaardbaar zou zijn. Dit kan leiden tot een hond die het huishouden domineert en kan bijten als hij wordt aangeraakt voor verzorging of dierenartsenbezoeken.