Miniature Pinscher vs Shiba Inu

Min Pins nemen hun waakhondrol serieus. Een waaierend blad of buur die een autoportier sluit, triggert doordringend alarmblaffen. In appartementen met dunne muren leidt dit tot klachten van buren en huisuitzettingsberichten.

Ze wringen zich door kleine hekopeningen, klimmen over kettinglinkhekken en schieten met bliksemsnelheid door open deuren. Hun hoge prooidrift betekent dat ze, eenmaal buiten, niet terugkomen - ze jagen een eekhoorn achterna door het verkeer zonder aarzeling.

Min Pins bezitten territorialiteit en assertiviteit die rivaliseren met reuze waakhondrassen. Ze daagen honden uit die tienmaal hun formaat hebben en zullen niet terugdeinzen, waardoor ze slechte kandidaten zijn voor hondenparken of losloopomgevingen.

Net als veel speelgoedrasen hebben ze kleine blaasjes en een lage tolerantie voor koud of nat weer. Als het regent, kan een Min Pin weigeren naar buiten te gaan en zal binnen een verborgen plek zoeken.

Extreme koppigheid. Als een Shiba niet wil lopen, plant hij zijn poten en weigert te bewegen. Dit is geen trainingsfouten – het is een persoonlijkheidskenmerk.

In tegenstelling tot Golden Retrievers die knuffels tolereren, hebben Shibas strikte grenzen voor lichamelijke autonomie. Ze kunnen bijten of schreeuwen als ze op een manier worden aangeraakt die ze niet bevalt – riskant voor gezinnen met peuters.

Het is zeer gebruikelijk dat Shibas agressie ontwikkelen jegens honden van hetzelfde geslacht, doorgaans opkomend op 18-24 maanden. Hondenparken worden onmogelijk.

Je kunt een Shiba vrijwel NOOIT vertrouwen losgelaten. Hun jachtdrift en onafhankelijkheid overheersen training. Als ze een eekhoorn zien of besluiten te verkennen, zijn ze weg.