Old English Sheepdog vs Shiba Inu

Dit is een 'klittenband'-ras in de ware zin van het woord. Ze zijn gefokt om nauw samen te werken met herders, nooit ver weg te gaan. In een modern huis vertaalt dit zich naar een hond die in paniek kan raken als hij alleen wordt gelaten. Vernietigend kauwen, huilen en bevuilen van het huis zijn veelvoorkomende symptomen van stress als isolatietraining niet direct in de puppytijd wordt gestart.

De OES heeft een uniek, rinkelend geblaf dat vaak wordt omschreven als 'twee potten die tegen elkaar aanslaan'. Het is luid, diep en kan een plaag worden. Ze zijn waakzame waakhonden en zullen blaffen bij bezorgdiensten, buren en eekhoorns. Dit maakt hen slechte kandidaten voor appartementen met geluidsrestricties.

Als kudde-hond controleert de OES beweging. In een gezinsomgeving manifesteert dit zich vaak als happen naar de hielen van rennende kinderen of mensen 'lichaamschecken' om ze te verplaatsen. Hoewel niet agressief, kan dit gedrag beangstigend zijn voor peuters en irritant voor gasten.

Hoewel over het algemeen sociaal, kunnen sommige OES-lijnen - met name mannetjes - agressie ontwikkelen naar andere honden van hetzelfde geslacht rond sociale volwassenheid (18-24 maanden). Dit vereist waakzaam beheer in huishoudens met meerdere honden.

Extreme koppigheid. Als een Shiba niet wil lopen, plant hij zijn poten en weigert te bewegen. Dit is geen trainingsfouten – het is een persoonlijkheidskenmerk.

In tegenstelling tot Golden Retrievers die knuffels tolereren, hebben Shibas strikte grenzen voor lichamelijke autonomie. Ze kunnen bijten of schreeuwen als ze op een manier worden aangeraakt die ze niet bevalt – riskant voor gezinnen met peuters.

Het is zeer gebruikelijk dat Shibas agressie ontwikkelen jegens honden van hetzelfde geslacht, doorgaans opkomend op 18-24 maanden. Hondenparken worden onmogelijk.

Je kunt een Shiba vrijwel NOOIT vertrouwen losgelaten. Hun jachtdrift en onafhankelijkheid overheersen training. Als ze een eekhoorn zien of besluiten te verkennen, zijn ze weg.