Scottish Terriër vs Shiba Inu

In tegenstelling tot de Golden Retriever of Labrador leeft de Scottie niet om u tevreden te stellen. Ze zijn beroemde onafhankelijke denkers. Als u een Scottie roept, kan hij het verzoek overwegen, evalueren wat er voor hem in zit en dan beslissen of hij gehoorzaamt. Dit wordt vaak als 'koppigheid' uitgelegd, maar het is eigenlijk een eigenschap van een ras dat is ontworpen om alleen ondergronds te werken zonder menselijke begeleiding.

Scotties zijn van nature wantrouwig tegenover vreemden en andere honden. Ze hebben een lage tolerantie voor behandeling die ze als respectloos beschouwen, waaronder omhelzen, aan oren trekken of plotselinge bewegingen. Dit maakt hen minder geschikt voor gezinnen met jonge kinderen.

Veel Scotties, met name mannetjes, kunnen intolerant zijn tegenover andere honden van hetzelfde geslacht. Deze agressie treedt vaak op bij sociale volwassenheid (18-24 maanden) en kan escaleren tot ernstige gevechten als het niet wordt beheerd.

Hun jachtinstinct is geen spel; het is een doodinstinct. Ze zijn niet te vertrouwen in de buurt van kleine huisdieren zoals hamsters, konijnen of vogels.

Extreme koppigheid. Als een Shiba niet wil lopen, plant hij zijn poten en weigert te bewegen. Dit is geen trainingsfouten – het is een persoonlijkheidskenmerk.

In tegenstelling tot Golden Retrievers die knuffels tolereren, hebben Shibas strikte grenzen voor lichamelijke autonomie. Ze kunnen bijten of schreeuwen als ze op een manier worden aangeraakt die ze niet bevalt – riskant voor gezinnen met peuters.

Het is zeer gebruikelijk dat Shibas agressie ontwikkelen jegens honden van hetzelfde geslacht, doorgaans opkomend op 18-24 maanden. Hondenparken worden onmogelijk.

Je kunt een Shiba vrijwel NOOIT vertrouwen losgelaten. Hun jachtdrift en onafhankelijkheid overheersen training. Als ze een eekhoorn zien of besluiten te verkennen, zijn ze weg.