Africanis vs Bullmastiff

In tegenstelling tot een Golden Retriever die u om leiding vraagt, neemt een Africanis zijn eigen beslissingen. Ze zijn coöperatief maar niet onderdanig. Als u een hond nodig heeft die commando's onmiddellijk opvolgt omwille van de gehoorzaamheid, zal dit ras u frustreren.

Deze honden zijn geëvolueerd om vrij rond te zwerven op landelijke boerderijen. Ze hebben een hoog 'zwerfzucht' en staan bekend als ontsnapkunstenaars. Een veilig hek (minimaal 1,8 m) is niet onderhandelbaar.

Ze zijn van nature voorzichtig tegenover vreemden. Hoewel ze zelden zonder aanleiding agressief zijn, zullen ze uw gasten niet onmiddellijk met een kwispelende staart begroeten. Ze zijn eerst waakhond, daarna vriend.

Ze hebben een functionele jachtdrift. Hoewel ze kunnen wennen aan vee (geiten, koeien) als ze ermee opgroeien, kunnen ze vreemde kleine dieren (katten, konijnen) als prooi beschouwen.

Dit is een genetisch verankerde eigenschap bij veel Bullmastiffs. Hoewel ze vreedzaam kunnen samenleven met honden van het andere geslacht, leidt het plaatsen van twee mannetjes of twee vrouwtjes bij elkaar vaak tot ernstige conflicten zodra ze de sociale volwassenheid bereiken (18–24 maanden). Deze agressie wordt zelden 'genezen' door training; het wordt beheerd.

Gefokt om stropers stilletjes op te sporen en vast te houden zonder menselijke sturing, is de Bullmastiff een onafhankelijke probleemoplosser. Ze hebben niet de 'wil om te behagen' van een Golden Retriever. Als een commando voor hen geen zin heeft, negeren ze het simpelweg. Dit wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd als domheid; het is eigenlijk een weigering om routinetaken uit te voeren zonder hoogwaardige motivatie.

Hoewel onafhankelijk in gedachten, zijn ze fysiek kleverig. Ze zullen hun 55 kilogram zware lichaam tegen u aan leunen, op uw voeten zitten en u van kamer naar kamer volgen. Deze constante fysieke aanwezigheid kan overweldigend zijn voor eigenaren die persoonlijke ruimte waarderen.