Aidi vs English Springer Spaniel

De Aidi beschouwt alles buiten de familie als een potentiële bedreiging. Dit geldt voor postbodes, buren en bezoekende kinderen. Hun standaardinstelling is wantrouwen, en ze 'ontdooien' niet snel.

Hoge neiging tot onverdraagzaamheid tegenover honden van hetzelfde geslacht, die ontstaat bij sociale rijpheid (18-24 maanden). Kan escaleren tot ernstige gevechten als dit niet strikt beheerd wordt met scheiding. Een mannelijke Aidi met een andere mannelijke hond is een tijdbom.

Als overlevingsras uit harde omgevingen kunnen ze voedsel, speelgoed of ruimte met intensiteit bewaken. Dit is een genetische overlevingseigenschap die hen gevaarlijk maakt in huishoudens met peuters.

Ze zijn niet gretig om te behagen. Als ze druk zijn met patrouilleren of een geur onderzoeken, zullen ze je waarschijnlijk negeren. Ze werden gefokt om autonome beslissingen te nemen zonder menselijke sturing.

Gefokt om samen met mensen te werken, gedijen Springers niet goed in isolatie. Als ze 6+ uur alleen worden gelaten, vertonen ze regelmatig destructief gedrag (kauwen, graven) en noodvocalisatie.

Historisch significante idiopathische agressie waarbij de hond in een trance-achtige toestand raakt. Voornamelijk gekoppeld aan show/bench-lijnen en lage serotonine. Echte woede verschilt van het bewaken van bezittingen.

Een verveelde Springer is een destructieve Springer. Ze hebben 60-120 minuten dagelijkse beweging nodig. Onvoldoende beweging maakt Springers hyperactief, luidruchtig en destructief.

Als er modder is, vinden ze het. Hun vacht fungeert als een dweil en sleept water en vuil overal naartoe. Niet ideaal voor een brandschoon huishouden.