Airedale Terrier vs Barbet

Dit is een significante genetische eigenschap. Airedales werden gefokt om stand te houden. Agressie tussen mannetjes is gebruikelijk, en agressie tussen vrouwtjes kan nog ernstiger zijn. Het begin treedt doorgaans op bij seksuele volwassenheid (18-24 maanden).

Hun "volledige" roofzuchtige volgorde betekent dat ze niet alleen achtervolgen; ze grijpen en doden. Dit maakt hen een ernstig risico voor katten, konijnen en kleine honden, tenzij ze daarmee zijn opgegroeid onder strikt toezicht—en zelfs dan is veiligheid niet gegarandeerd.

Anders dan een Golden Retriever die *voor* je werkt, werkt een Airedale *samen met* je—en alleen als ze het eens zijn met het plan. Ze vervelen zich snel bij herhaling en zullen afhaken of weglopen als de training eentonig wordt.

De Barbet is in de ware zin van het woord een "plakhond". Ze zijn gefokt om nauw samen te werken met jagers en te leven als constante metgezellen. Ze verdragen isolatie niet goed. Eigenaren die lange uren weg van huis werken of verwachten dat de hond 8 uur per dag in een bench blijft, zullen waarschijnlijk te maken krijgen met aanzienlijke gedragsproblemen, waaronder destructief kauwen, huilen en zelfverminking. Dit is geen ras voor de "weekendkrijger" die de hond maandag tot en met vrijdag negeert.

Hoewel sommigen het vertederend vinden, kan de behoefte van de Barbet om fysiek zijn eigenaar aan te raken of dicht bij hem te zijn overweldigend zijn. Ze zullen je volgen naar de badkamer, op je voeten zitten terwijl je kookt en deelname aan elke gezinsactiviteit eisen. Dit gebrek aan onafhankelijkheid kan verstikkend zijn voor eigenaren die persoonlijke ruimte waarderen.

In tegenstelling tot de zorgeloze Labrador kan de Barbet emotioneel gevoelig zijn. Harde trainingsmethoden of een chaotisch, schreeuwend huishouden kunnen ervoor zorgen dat ze zich afsluiten. Ze hebben positieve bekrachtiging en een kalme, zelfverzekerde leider nodig.