Akbash Dog vs Bernese Mountain Dog

In tegenstelling tot rassen die blaffen en zich terugtrekken, is de Akbash gefokt om bedreigingen te confronteren. Zonder deskundige socialisatie kan de categorie 'bedreigingen' zich uitbreiden tot bezorgers, gasten en buren. Ze hebben een lage drempel voor argwaan en een hoge drempel voor pijn/intimidatie.

Dit ras is van nature nachtactief. Ze patrouilleren 's nachts hun territorium en blaffen luid en herhaaldelijk op coyotes, ritselende bladeren of verre sirenes. Dit is een kenmerk, geen gebrek, maar het maakt ze ongeschikt voor buitenwijken met geluidsvoorschriften of dicht bij buren.

Akbash Dogs, met name mannetjes, zijn gevoelig voor ernstige agressie tegenover andere honden van hetzelfde geslacht. Dit komt doorgaans op bij sociale volwassenheid (18-36 maanden) en kan een vredig meerhondengezin van de ene op de andere dag in een oorlogszone veranderen.

Als ze niet worden ingeperkt door een veilig hek (minimaal 150-180 cm), zal een Akbash zijn territorium uitbreiden. Ze zijn bekend om kilometers te zwerven op zoek naar een perimeter om te bewaken.

De BMD werd gefokt om nauw samen te werken met boeren in de Zwitserse Alpen, karren te trekken en vee te drijven. Deze geschiedenis heeft een ras gecreëerd dat genetisch geprogrammeerd is om constant bij hun mensen te zijn. Het zijn geen onafhankelijke tuinhonden; het zijn "schaduwen". Een Berner alleen laten voor 8+ uur per dag leidt vaak tot ernstige stress, destructief kauwen en vocalisatie.

Hoewel liefdevol kan hun behoefte aan lichamelijk contact (hun 45 kg lichaamsgewicht tegen uw benen leunen) gevaarlijk zijn voor oudere eigenaren of zeer kleine kinderen, ondanks hun zachtaardige bedoelingen.