Akbash Dog vs English Setter

In tegenstelling tot rassen die blaffen en zich terugtrekken, is de Akbash gefokt om bedreigingen te confronteren. Zonder deskundige socialisatie kan de categorie 'bedreigingen' zich uitbreiden tot bezorgers, gasten en buren. Ze hebben een lage drempel voor argwaan en een hoge drempel voor pijn/intimidatie.

Dit ras is van nature nachtactief. Ze patrouilleren 's nachts hun territorium en blaffen luid en herhaaldelijk op coyotes, ritselende bladeren of verre sirenes. Dit is een kenmerk, geen gebrek, maar het maakt ze ongeschikt voor buitenwijken met geluidsvoorschriften of dicht bij buren.

Akbash Dogs, met name mannetjes, zijn gevoelig voor ernstige agressie tegenover andere honden van hetzelfde geslacht. Dit komt doorgaans op bij sociale volwassenheid (18-36 maanden) en kan een vredig meerhondengezin van de ene op de andere dag in een oorlogszone veranderen.

Als ze niet worden ingeperkt door een veilig hek (minimaal 150-180 cm), zal een Akbash zijn territorium uitbreiden. Ze zijn bekend om kilometers te zwerven op zoek naar een perimeter om te bewaken.

English Setters zijn intensief sociale 'klittenhond'-honden die diep hechten aan hun mensen. Als ze 8+ uur alleen worden gelaten zonder gewenning of gezelschap, ontwikkelen ze vaak ernstige angst die zich uit in destructief kauwen, bevuilen van het huis en aanhoudend huilen.

Hun jachtdrift is allesoverheersend. Tijdens wandelingen kunnen ze doof worden voor commando's als ze een geur opvangen of een vogel zien. Betrouwbaarheid los van de lijn op niet-omheinde terreinen is voor de gemiddelde eigenaar vrijwel onmogelijk.

Verveelde of te weinig bewegende Setters staan erom bekend de omheining te testen. Dankzij hun atletisch vermogen kunnen ze over matige hekken springen, en graafinstincten kunnen heklijnen ondermijnen als ze prooien aan de andere kant zien.