Akbash Dog vs Maltees

In tegenstelling tot rassen die blaffen en zich terugtrekken, is de Akbash gefokt om bedreigingen te confronteren. Zonder deskundige socialisatie kan de categorie 'bedreigingen' zich uitbreiden tot bezorgers, gasten en buren. Ze hebben een lage drempel voor argwaan en een hoge drempel voor pijn/intimidatie.

Dit ras is van nature nachtactief. Ze patrouilleren 's nachts hun territorium en blaffen luid en herhaaldelijk op coyotes, ritselende bladeren of verre sirenes. Dit is een kenmerk, geen gebrek, maar het maakt ze ongeschikt voor buitenwijken met geluidsvoorschriften of dicht bij buren.

Akbash Dogs, met name mannetjes, zijn gevoelig voor ernstige agressie tegenover andere honden van hetzelfde geslacht. Dit komt doorgaans op bij sociale volwassenheid (18-36 maanden) en kan een vredig meerhondengezin van de ene op de andere dag in een oorlogszone veranderen.

Als ze niet worden ingeperkt door een veilig hek (minimaal 150-180 cm), zal een Akbash zijn territorium uitbreiden. Ze zijn bekend om kilometers te zwerven op zoek naar een perimeter om te bewaken.

Duizenden jaren uitsluitend gefokt voor gezelschap, raken Maltezer honden vaak in paniek als ze alleen worden gelaten. Dit uit zich in destructief kauwen, zelfmutilatie (poten rauw likken) en aanhoudende vocalisatie. Niet geschikt voor 8-uur werkdagen zonder interventie.

Ondanks hun omvang zijn Maltezer honden waakzame bewakers. Ze kondigen elke bestelwagen, buurman en blaadje aan. In appartementen kan dit hoge, aanhoudende blaffen leiden tot geluidsklachten en uitzettingsbevelen.

De meest voorkomende frustratie. Kleine blazen vereisen frequente uitjes, en ze kunnen stiekem binnenshuis ongelukjes hebben. Zelfs volwassen Maltezer zijn buiten een bench of ren misschien niet 100% betrouwbaar.

Omdat ze kwetsbaar zijn, tolereren eigenaren vaak gedragingen (grommen, happen, bewaken van hulpbronnen) die bij grotere honden onaanvaardbaar zouden zijn. Dit kan een hond creëren die het huishouden domineert.