Alaskan Malamute vs Papillon

Dit is de meest voorkomende reden voor het afstaan van volwassen Malamutes. Hoewel pups sociaal kunnen zijn, zorgt de geslachtsrijpheid (18-24 maanden) vaak voor ernstige intolerantie tegenover honden van hetzelfde geslacht. Dit kenmerk is genetisch verbonden aan hun geschiedenis als werkende pakketdieren waarbij hiërarchie met geweld werd afgedwongen. Het is vaak niet te genezen met training, alleen beheersbaar met strikte scheiding.

De Malamute bezit een volledige prooisequentie naar kleine dieren. Ze staan erom bekend katten, konijnen, vogels en zelfs kleine honden te doden. Dit is geen agressie; het is een voedingsrespons. Als u kleine huisdieren heeft, vormt dit ras een ernstig risico.

Als overlevingsras uit een omgeving met schaarse middelen zijn ze geneigd voedsel, speelgoed en waardevolle plaatsen te bewaken. Dit vereist een ervaren begeleider om te beheren, niet te bestrijden.

Ze zijn ervaren gravers en klimmers. Een standaard hek van 120 cm is onvoldoende; een hek van 180 cm met graafbeveiliging (ingegraven draad/beton) is het minimumvereiste.

Papillons bezitten een durf die hun formaat onevenredig overstijgt. Ze zullen veel grotere honden uitdagen, wat tot tragische gevolgen kan leiden als ze niet worden beschermd. Dit is echte territoriale zelfverzekerdheid, geen 'geblaf'.

Dit is een 'klittenband'-ras dat eeuwenlang gefokt is als schootshond voor de adel. Ze verdragen isolatie slecht. Eigenaren die 8+ uur weg zijn, merken vaak dat hun Papillon ernstige noodgedrag ontwikkelt.

Hoewel geen gedachteloze blaffers, zijn het waakzame waakhonden. Ze kondigen elke bezorgwagen, deurbel en voorbijganger aan. In appartementen met dunne muren kan dit een probleem worden met de huurovereenkomst.

In tegenstelling tot robuuste Golden Retrievers kunnen Papillons niet ruw behandeld worden. Ze bijten snel als ze ruw worden beetgepakt, waardoor ze een slechte keuze zijn voor huishoudens met peuters die weinig impulsbeheersing hebben.