American Foxhound vs German Shepherd Dog

Het grootste gedragsprobleem is hun selectief gehoor. Wanneer een American Foxhound een geur opvangt, schakelen zijn oren effectief uit. Dit is geen koppigheid in menselijke zin; het is een biologische reflex. Terugkomen op commando is berucht onbetrouwbaar, waardoor vrij rondlopen in niet-omheinde gebieden gevaarlijk is.

Dit ras blaft niet zomaar; ze 'bassen' — een luid, muzikaal, dragend geluid dat bedoeld is om kilometers ver te worden gehoord over glooiende heuvels. In een buitenwijk of appartementencomplex leidt dit tot geluidsoverlastklachten en huisuitzettingen. Ze vocaliseren vaak uit verveling of eenzaamheid.

Als een hek niet op slot is of een omheining te laag is, zullen ze ervandoor gaan. Hun uithoudingsvermogen stelt hen in staat kilometers af te leggen voordat ze beseffen dat ze thuis zijn vertrokken.

De GSD is gefokt om grenzen te bewaken en te waarschuwen voor veranderingen in de omgeving. In een moderne stedelijke omgeving uit zich dit vaak als reactiviteit aan de lijn of barrièrefrustatie. Zonder zelfverzekerd leiderschap en uitgebreide socialisatie kan hun natuurlijke achterdocht jegens vreemden escaleren tot op angst gebaseerde agressie.

Herdershonden hebben een hoge behoefte aan controle. Ze hebben het vaak moeilijk in chaotische omgevingen (zoals kinderfeestjes of hondenparken) waar ze kunnen proberen hielen te bijten of beweging te 'politieën' om orde te herstellen.

Dit is een 'Velcro'-ras dat zich intensief bindt aan zijn begeleider. Ze zijn vatbaar voor ernstige scheidingsangst, wat vaak resulteert in vernietiging van gipsplaat, deuren en meubels wanneer ze lange perioden alleen worden gelaten zonder conditionering.

Hoewel veel GSDs vreedzaam in groepen leven, is agressie tussen hetzelfde geslacht — met name tussen vrouwtjes — een gedocumenteerd probleem dat vaak opkomt bij seksuele rijpheid (12–24 maanden).