American Foxhound vs Miniature Pinscher

Het grootste gedragsprobleem is hun selectief gehoor. Wanneer een American Foxhound een geur opvangt, schakelen zijn oren effectief uit. Dit is geen koppigheid in menselijke zin; het is een biologische reflex. Terugkomen op commando is berucht onbetrouwbaar, waardoor vrij rondlopen in niet-omheinde gebieden gevaarlijk is.

Dit ras blaft niet zomaar; ze 'bassen' — een luid, muzikaal, dragend geluid dat bedoeld is om kilometers ver te worden gehoord over glooiende heuvels. In een buitenwijk of appartementencomplex leidt dit tot geluidsoverlastklachten en huisuitzettingen. Ze vocaliseren vaak uit verveling of eenzaamheid.

Als een hek niet op slot is of een omheining te laag is, zullen ze ervandoor gaan. Hun uithoudingsvermogen stelt hen in staat kilometers af te leggen voordat ze beseffen dat ze thuis zijn vertrokken.

Min Pins nemen hun waakhondrol serieus. Een waaierend blad of buur die een autoportier sluit, triggert doordringend alarmblaffen. In appartementen met dunne muren leidt dit tot klachten van buren en huisuitzettingsberichten.

Ze wringen zich door kleine hekopeningen, klimmen over kettinglinkhekken en schieten met bliksemsnelheid door open deuren. Hun hoge prooidrift betekent dat ze, eenmaal buiten, niet terugkomen - ze jagen een eekhoorn achterna door het verkeer zonder aarzeling.

Min Pins bezitten territorialiteit en assertiviteit die rivaliseren met reuze waakhondrassen. Ze daagen honden uit die tienmaal hun formaat hebben en zullen niet terugdeinzen, waardoor ze slechte kandidaten zijn voor hondenparken of losloopomgevingen.

Net als veel speelgoedrasen hebben ze kleine blaasjes en een lage tolerantie voor koud of nat weer. Als het regent, kan een Min Pin weigeren naar buiten te gaan en zal binnen een verborgen plek zoeken.