American Foxhound vs Spinone Italiano

Het grootste gedragsprobleem is hun selectief gehoor. Wanneer een American Foxhound een geur opvangt, schakelen zijn oren effectief uit. Dit is geen koppigheid in menselijke zin; het is een biologische reflex. Terugkomen op commando is berucht onbetrouwbaar, waardoor vrij rondlopen in niet-omheinde gebieden gevaarlijk is.

Dit ras blaft niet zomaar; ze 'bassen' — een luid, muzikaal, dragend geluid dat bedoeld is om kilometers ver te worden gehoord over glooiende heuvels. In een buitenwijk of appartementencomplex leidt dit tot geluidsoverlastklachten en huisuitzettingen. Ze vocaliseren vaak uit verveling of eenzaamheid.

Als een hek niet op slot is of een omheining te laag is, zullen ze ervandoor gaan. Hun uithoudingsvermogen stelt hen in staat kilometers af te leggen voordat ze beseffen dat ze thuis zijn vertrokken.

Dit is geen hond die in een kennel of achtertuin kan worden achtergelaten. Ze zijn diepgaand sociaal en hechten zich intens aan hun mensen. Als ze lang alleen worden gelaten (meer dan 4-5 uur), zijn ze vatbaar voor ernstige scheidingsangst, die zich uit in huilen (het ras staat bekend om een uniek "gejodel") en destructief kauwen.

Hoewel niet zo overvloedig als een Mastiff, heeft de Spinone een kenmerkende baard die als een spons werkt. Elke keer dat ze drinken, druipen ze water over uw vloer. Na het eten bevat hun baard voedselresten. Als u huistrots bent of een afkeer heeft van natte gezichten die tegen uw schone kleding worden gedrukt, is dit een dealbreaker.

In tegenstelling tot de Golden Retriever die leeft om te plezieren, vraagt de Spinone "Waarom?" Ze zijn intelligent maar bezitten een doordachte, nadenkende aard. Als een commando voor hen geen zin heeft, kunnen ze het gewoon weigeren. Dit wordt vaak aangezien voor domheid, maar het is eigenlijk onafhankelijkheid.