American Staffordshire Terrier vs Noors Elshond

Dit is een primaire dealbreaker. Veel AmStaffs kunnen niet vreedzaam samenleven met huisgenoten van hetzelfde geslacht, ongeacht socialisatie.

De terriër-afstamming zorgt voor een hoge prooidrift. Ze vormen een significant risico voor katten, konijnen en kleine honden. Dit is vaak niet 'trainbaar' maar iets dat levenslang beheerd moet worden.

AmStaffs zijn 'klittenbandhonden' die intense banden vormen. Dit leidt tot een hoge prevalentie van scheidingsangst, die zich uit als destructief kauwen (muren, kooien, meubels) wanneer ze alleen worden gelaten.

Dit ras is genetisch geprogrammeerd om te blaffen. In hun thuisland Noorwegen is het hun taak om elanden op te sporen en ze op afstand te houden door ritmisch en continu te blaffen totdat de jager aankomt. Dit is een eigenschap die niet volledig kan worden 'afgetraind'. Ze zullen blaffen naar eekhoorns, auto's, bezorgers en bladeren die in de wind waaien. Als u in een geluidsgevoelige gemeenschap woont of muren deelt met buren, dan is dit ras een uitdaging.

In tegenstelling tot een Golden Retriever die vraagt 'Wat kan ik voor u doen?', vraagt de Elshond 'Wat heb ik eraan?' Ze zijn onafhankelijke probleemoplossers. Dit manifesteert zich als 'koppigheid' tijdens de training. Ze zullen vaak de waarde van een traktatie afwegen tegen de interesse van een geur en voor de geur kiezen.

Deze honden zijn trackers. Als ze een geur oppikken, schakelen hun oren uit en volgen ze die geur voor kilometers. Ze kunnen niet vertrouwd worden zonder riem in niet-omheinde gebieden. Hun terugroep is berucht onbetrouwbaar wanneer de jachtdrift geactiveerd is.