American Staffordshire Terrier vs Standaard Schnauzer

Dit is een primaire dealbreaker. Veel AmStaffs kunnen niet vreedzaam samenleven met huisgenoten van hetzelfde geslacht, ongeacht socialisatie.

De terriër-afstamming zorgt voor een hoge prooidrift. Ze vormen een significant risico voor katten, konijnen en kleine honden. Dit is vaak niet 'trainbaar' maar iets dat levenslang beheerd moet worden.

AmStaffs zijn 'klittenbandhonden' die intense banden vormen. Dit leidt tot een hoge prevalentie van scheidingsangst, die zich uit als destructief kauwen (muren, kooien, meubels) wanneer ze alleen worden gelaten.

Dit ras werd oorspronkelijk ontworpen om boerenkarren en woonerven te bewaken. Ze hebben een doordringend, aanhoudend geblaf dat wordt uitgelokt door voorbijgangers, bezorgwagens en zelfs buren. In tegenstelling tot een Golden Retriever die misschien blaft om te begroeten, blaft een Standaard Schnauzer om te zeggen "Blijf weg." Dit kenmerk maakt hen moeilijke buren in flats met dunne muren.

Mannelijke Standaard Schnauzers in het bijzonder kunnen intolerantie ontwikkelen jegens andere mannelijke honden rond sociale volwassenheid (18-24 maanden). Dit is niet altijd angstgerelateerd maar vaak statuszoekend gedrag. Ze starten misschien geen gevechten, maar zullen ze beëindigen, waardoor hondenparken een riskante omgeving zijn.

Hun geschiedenis als rattenvanger betekent dat ze een 'volledige' predatoresequentie hebben voor kleine dieren. Ze zullen eekhoorns, konijnen en buurtkatten achtervolgen, grijpen en mogelijk doden als ze er niet mee zijn opgegroeid. Deze drang is aangeboren en kan zelden volledig worden weggetraind.