Anatolian Shepherd Dog vs Sint-Bernhard

Anders dan een Golden Retriever die blaft om te waarschuwen en vervolgens begroet, blaft een Anatolian Shepherd om te waarschuwen en escaleert daarna naar verdediging. Ze zijn van nature wantrouwig tegenover vreemden. Zonder uitstekend beheer kan dit leiden tot aansprakelijkheidsproblemen, met name bij pakketbezorgers of gasten die onaangekondigd het terrein betreden.

Dit ras is van nature nachtelijk actief. Hun taak is het bewaken van de omgeving terwijl de kudde slaapt. In een stedelijke omgeving uit zich dit als luid, herhaaldelijk blaffen om 2 uur 's nachts omdat een blad over de oprit waait of een buur zijn auto start. Dit is de #1 oorzaak van burenruzies en afstand doen van de hond.

Mannelijke Anatolians zijn met name gevoelig voor ernstige agressie tegenover andere mannelijke honden zodra ze seksuele rijpheid bereiken (18-24 maanden). Dit is vaak niet 'traineerbaar' maar eerder een levensstijlvereiste op het gebied van beheer.

Ze zijn niet gericht op het pleasen van hun baas. Als u ze roept en zij een bedreiging waarnemen (of simpelweg het nut er niet van inzien), zullen ze u negeren. Ze zijn gefokt om wekenlang zonder menselijke instructies te werken.

Ondanks hun formaat zijn Sint-Bernhards diepgaand afhankelijk. Ze verdragen isolatie slecht en kunnen destructieve scheidingsangst ontwikkelen. Een hond van 70 kg met angst kan gipswanden, deuren en meubels in minuten vernielen.

Hoewel goedaardig, zijn ze niet blindelings gehoorzaam zoals een Golden Retriever. Ze hebben een sluimerende koppigheid; als een Sint-Bernhard besluit niet te bewegen, kunt u ze niet fysiek dwingen. Dit vereist geduld en psychologische motivatie in plaats van fysieke correctie.

Tussen 8 en 24 maanden zijn ze in wezen grote, onhandige puppy's. Ze kunnen onbedoeld kinderen, grootouders en meubels omver stoten. Riemmanieren moeten worden vastgesteld voordat ze hun volledige gewicht bereiken, anders worden ze gevaarlijk om mee te wandelen.