Airedale Terrier vs Anatolian Shepherd Dog

Dit is een significante genetische eigenschap. Airedales werden gefokt om stand te houden. Agressie tussen mannetjes is gebruikelijk, en agressie tussen vrouwtjes kan nog ernstiger zijn. Het begin treedt doorgaans op bij seksuele volwassenheid (18-24 maanden).

Hun "volledige" roofzuchtige volgorde betekent dat ze niet alleen achtervolgen; ze grijpen en doden. Dit maakt hen een ernstig risico voor katten, konijnen en kleine honden, tenzij ze daarmee zijn opgegroeid onder strikt toezicht—en zelfs dan is veiligheid niet gegarandeerd.

Anders dan een Golden Retriever die *voor* je werkt, werkt een Airedale *samen met* je—en alleen als ze het eens zijn met het plan. Ze vervelen zich snel bij herhaling en zullen afhaken of weglopen als de training eentonig wordt.

Anders dan een Golden Retriever die blaft om te waarschuwen en vervolgens begroet, blaft een Anatolian Shepherd om te waarschuwen en escaleert daarna naar verdediging. Ze zijn van nature wantrouwig tegenover vreemden. Zonder uitstekend beheer kan dit leiden tot aansprakelijkheidsproblemen, met name bij pakketbezorgers of gasten die onaangekondigd het terrein betreden.

Dit ras is van nature nachtelijk actief. Hun taak is het bewaken van de omgeving terwijl de kudde slaapt. In een stedelijke omgeving uit zich dit als luid, herhaaldelijk blaffen om 2 uur 's nachts omdat een blad over de oprit waait of een buur zijn auto start. Dit is de #1 oorzaak van burenruzies en afstand doen van de hond.

Mannelijke Anatolians zijn met name gevoelig voor ernstige agressie tegenover andere mannelijke honden zodra ze seksuele rijpheid bereiken (18-24 maanden). Dit is vaak niet 'traineerbaar' maar eerder een levensstijlvereiste op het gebied van beheer.

Ze zijn niet gericht op het pleasen van hun baas. Als u ze roept en zij een bedreiging waarnemen (of simpelweg het nut er niet van inzien), zullen ze u negeren. Ze zijn gefokt om wekenlang zonder menselijke instructies te werken.