Appenzeller Sennenhund vs Noors Elshond

Dit ras is ontworpen om vee te sturen met zijn stem. Ze hebben een hoge, doordringende blaf die ze vrijelijk gebruiken — om vreemden, eekhoorns, wind of verveling aan te kondigen. Deze eigenschap maakt hen ongeschikt voor appartementsleven of woonsituaties met gedeelde muren.

Anders dan de Golden Retriever die voorwerpen draagt, beheert de Appenzeller beweging door in hielen te bijten. In een gezinsomgeving wordt dit instinct vaak overgedragen op rennende kinderen, hardlopers of fietsers. Dit is geen agressie, maar een diepgeworteld hoedinctinct dat angstaanjagend kan zijn voor gasten en gevaarlijk voor peuters.

Ze zijn van nature wantrouwig en terughoudend. Zonder uitgebreide, positieve socialisatie in de eerste 16 maanden kan deze voorzichtigheid escaleren tot angstgebaseerde reactiviteit of agressie tegenover gasten. Het zijn geen "iedereen liefhebben"-honden.

Dit ras is genetisch geprogrammeerd om te blaffen. In hun thuisland Noorwegen is het hun taak om elanden op te sporen en ze op afstand te houden door ritmisch en continu te blaffen totdat de jager aankomt. Dit is een eigenschap die niet volledig kan worden 'afgetraind'. Ze zullen blaffen naar eekhoorns, auto's, bezorgers en bladeren die in de wind waaien. Als u in een geluidsgevoelige gemeenschap woont of muren deelt met buren, dan is dit ras een uitdaging.

In tegenstelling tot een Golden Retriever die vraagt 'Wat kan ik voor u doen?', vraagt de Elshond 'Wat heb ik eraan?' Ze zijn onafhankelijke probleemoplossers. Dit manifesteert zich als 'koppigheid' tijdens de training. Ze zullen vaak de waarde van een traktatie afwegen tegen de interesse van een geur en voor de geur kiezen.

Deze honden zijn trackers. Als ze een geur oppikken, schakelen hun oren uit en volgen ze die geur voor kilometers. Ze kunnen niet vertrouwd worden zonder riem in niet-omheinde gebieden. Hun terugroep is berucht onbetrouwbaar wanneer de jachtdrift geactiveerd is.