Appenzeller Sennenhund vs Spinone Italiano

Dit ras is ontworpen om vee te sturen met zijn stem. Ze hebben een hoge, doordringende blaf die ze vrijelijk gebruiken — om vreemden, eekhoorns, wind of verveling aan te kondigen. Deze eigenschap maakt hen ongeschikt voor appartementsleven of woonsituaties met gedeelde muren.

Anders dan de Golden Retriever die voorwerpen draagt, beheert de Appenzeller beweging door in hielen te bijten. In een gezinsomgeving wordt dit instinct vaak overgedragen op rennende kinderen, hardlopers of fietsers. Dit is geen agressie, maar een diepgeworteld hoedinctinct dat angstaanjagend kan zijn voor gasten en gevaarlijk voor peuters.

Ze zijn van nature wantrouwig en terughoudend. Zonder uitgebreide, positieve socialisatie in de eerste 16 maanden kan deze voorzichtigheid escaleren tot angstgebaseerde reactiviteit of agressie tegenover gasten. Het zijn geen "iedereen liefhebben"-honden.

Dit is geen hond die in een kennel of achtertuin kan worden achtergelaten. Ze zijn diepgaand sociaal en hechten zich intens aan hun mensen. Als ze lang alleen worden gelaten (meer dan 4-5 uur), zijn ze vatbaar voor ernstige scheidingsangst, die zich uit in huilen (het ras staat bekend om een uniek "gejodel") en destructief kauwen.

Hoewel niet zo overvloedig als een Mastiff, heeft de Spinone een kenmerkende baard die als een spons werkt. Elke keer dat ze drinken, druipen ze water over uw vloer. Na het eten bevat hun baard voedselresten. Als u huistrots bent of een afkeer heeft van natte gezichten die tegen uw schone kleding worden gedrukt, is dit een dealbreaker.

In tegenstelling tot de Golden Retriever die leeft om te plezieren, vraagt de Spinone "Waarom?" Ze zijn intelligent maar bezitten een doordachte, nadenkende aard. Als een commando voor hen geen zin heeft, kunnen ze het gewoon weigeren. Dit wordt vaak aangezien voor domheid, maar het is eigenlijk onafhankelijkheid.