Barbet vs Bloodhound

De Barbet is in de ware zin van het woord een "plakhond". Ze zijn gefokt om nauw samen te werken met jagers en te leven als constante metgezellen. Ze verdragen isolatie niet goed. Eigenaren die lange uren weg van huis werken of verwachten dat de hond 8 uur per dag in een bench blijft, zullen waarschijnlijk te maken krijgen met aanzienlijke gedragsproblemen, waaronder destructief kauwen, huilen en zelfverminking. Dit is geen ras voor de "weekendkrijger" die de hond maandag tot en met vrijdag negeert.

Hoewel sommigen het vertederend vinden, kan de behoefte van de Barbet om fysiek zijn eigenaar aan te raken of dicht bij hem te zijn overweldigend zijn. Ze zullen je volgen naar de badkamer, op je voeten zitten terwijl je kookt en deelname aan elke gezinsactiviteit eisen. Dit gebrek aan onafhankelijkheid kan verstikkend zijn voor eigenaren die persoonlijke ruimte waarderen.

In tegenstelling tot de zorgeloze Labrador kan de Barbet emotioneel gevoelig zijn. Harde trainingsmethoden of een chaotisch, schreeuwend huishouden kunnen ervoor zorgen dat ze zich afsluiten. Ze hebben positieve bekrachtiging en een kalme, zelfverzekerde leider nodig.

Wanneer een Bloodhound een geur oppikt, sluiten zijn oren letterlijk (de zware flapjes blokkeren het gehoorkanaal) en filtert zijn brein al het gehoorsinput eruit. Ze negeren je niet uit boosaardigheid; ze kunnen je commando's tijdens het volgen van een spoor werkelijk niet verwerken. Dit maakt .

Ze scoren bijna onderaan in ranglijsten voor gehoorzaamheidsintelligentie, niet omdat ze dom zijn, maar omdat ze gefokt zijn om onafhankelijk van menselijke sturing te werken. Ze lossen problemen op (het vinden van sporen) zonder hulp, wat zich thuis vertaalt in het openen van koelkasten, deuren en hekken.

De combinatie van (slingers die plafonds raken), (veroorzaakt door gist in huidplooien en vettige vacht), en maakt ze ongeschikt voor netheid-gerichte eigenaren of mensen met zintuiglijke gevoeligheden.