Barbet vs Boerboel

De Barbet is in de ware zin van het woord een "plakhond". Ze zijn gefokt om nauw samen te werken met jagers en te leven als constante metgezellen. Ze verdragen isolatie niet goed. Eigenaren die lange uren weg van huis werken of verwachten dat de hond 8 uur per dag in een bench blijft, zullen waarschijnlijk te maken krijgen met aanzienlijke gedragsproblemen, waaronder destructief kauwen, huilen en zelfverminking. Dit is geen ras voor de "weekendkrijger" die de hond maandag tot en met vrijdag negeert.

Hoewel sommigen het vertederend vinden, kan de behoefte van de Barbet om fysiek zijn eigenaar aan te raken of dicht bij hem te zijn overweldigend zijn. Ze zullen je volgen naar de badkamer, op je voeten zitten terwijl je kookt en deelname aan elke gezinsactiviteit eisen. Dit gebrek aan onafhankelijkheid kan verstikkend zijn voor eigenaren die persoonlijke ruimte waarderen.

In tegenstelling tot de zorgeloze Labrador kan de Barbet emotioneel gevoelig zijn. Harde trainingsmethoden of een chaotisch, schreeuwend huishouden kunnen ervoor zorgen dat ze zich afsluiten. Ze hebben positieve bekrachtiging en een kalme, zelfverzekerde leider nodig.

Dit is een primaire faalfactor. Veel Boerboels, met name mannetjes, zullen geen andere hond van hetzelfde geslacht in hun huishouden tolereren zodra ze seksuele volwassenheid bereiken (18-24 maanden). Deze agressie is vaak plotseling en ernstig.

In tegenstelling tot een Golden Retriever die inbrekers verwelkomt, is een Boerboel van nature achterdochtig. Zonder uitgebreide, voortdurende socialisatie kan deze achterdocht escaleren tot angst-agressie of aansprakelijkheidsrisicovol beschermend gedrag.

Hun dominante karakter maakt hen geneigd voedsel, speelgoed of zelfs hun eigenaren te bewaken. Dit vereist een ervaren begeleider die begrijpt hoe hij dit gedrag kan aanpakken zonder confrontatie.