Barbet vs Epagneul Breton

De Barbet is in de ware zin van het woord een "plakhond". Ze zijn gefokt om nauw samen te werken met jagers en te leven als constante metgezellen. Ze verdragen isolatie niet goed. Eigenaren die lange uren weg van huis werken of verwachten dat de hond 8 uur per dag in een bench blijft, zullen waarschijnlijk te maken krijgen met aanzienlijke gedragsproblemen, waaronder destructief kauwen, huilen en zelfverminking. Dit is geen ras voor de "weekendkrijger" die de hond maandag tot en met vrijdag negeert.

Hoewel sommigen het vertederend vinden, kan de behoefte van de Barbet om fysiek zijn eigenaar aan te raken of dicht bij hem te zijn overweldigend zijn. Ze zullen je volgen naar de badkamer, op je voeten zitten terwijl je kookt en deelname aan elke gezinsactiviteit eisen. Dit gebrek aan onafhankelijkheid kan verstikkend zijn voor eigenaren die persoonlijke ruimte waarderen.

In tegenstelling tot de zorgeloze Labrador kan de Barbet emotioneel gevoelig zijn. Harde trainingsmethoden of een chaotisch, schreeuwend huishouden kunnen ervoor zorgen dat ze zich afsluiten. Ze hebben positieve bekrachtiging en een kalme, zelfverzekerde leider nodig.

Deze 'Velcro-honden' hechten zich intensief aan hun mensen. Als ze 8+ uur alleen worden gelaten, vervallen ze vaak in paniek, wat resulteert in vernieling van deurlijsten, overmatig blaffen en zelfbeschadiging.

Hun prooidrift generaliseert vaak naar eekhoorns, konijnen en katten in de buurt. Ze negeren terugroepcommando's als een geur of beweging hun predatiereeks activeert, waardoor ze een vluchtrisico vormen in omheinde gebieden.

Dit is een 'pocketraket' die 60-120 minuten intensieve dagelijkse activiteit nodig heeft. Zonder dat worden ze rastloze ijsbeertjes en destructieve herinrichters.