Barbet vs Great Dane

De Barbet is in de ware zin van het woord een "plakhond". Ze zijn gefokt om nauw samen te werken met jagers en te leven als constante metgezellen. Ze verdragen isolatie niet goed. Eigenaren die lange uren weg van huis werken of verwachten dat de hond 8 uur per dag in een bench blijft, zullen waarschijnlijk te maken krijgen met aanzienlijke gedragsproblemen, waaronder destructief kauwen, huilen en zelfverminking. Dit is geen ras voor de "weekendkrijger" die de hond maandag tot en met vrijdag negeert.

Hoewel sommigen het vertederend vinden, kan de behoefte van de Barbet om fysiek zijn eigenaar aan te raken of dicht bij hem te zijn overweldigend zijn. Ze zullen je volgen naar de badkamer, op je voeten zitten terwijl je kookt en deelname aan elke gezinsactiviteit eisen. Dit gebrek aan onafhankelijkheid kan verstikkend zijn voor eigenaren die persoonlijke ruimte waarderen.

In tegenstelling tot de zorgeloze Labrador kan de Barbet emotioneel gevoelig zijn. Harde trainingsmethoden of een chaotisch, schreeuwend huishouden kunnen ervoor zorgen dat ze zich afsluiten. Ze hebben positieve bekrachtiging en een kalme, zelfverzekerde leider nodig.

Great Danes zijn diep sociale dieren, vaak omschreven als "klittenband-honden." Ze verdragen isolatie slecht. Als ze lange tijd alleen worden gelaten, kan hun angst zich uiten in destructief kauwen of graven. Gezien hun omvang kan een paniekerige Dane in enkele minuten een deurpost of een bank vernielen.

Hoewel over het algemeen kalm binnenshuis, ervaren jonge Danes uitbarstingen van frenetieke energie, bekend als "zoomies." In een kleine ruimte is een puppy van 45 kg die op hoge snelheid beweegt een fysiek gevaar voor meubels, kinderen en zichzelf.

Tussen 6 en 18 maanden zijn Danes in wezen reuzengrote puppy's. Ze realiseren zich misschien niet hun eigen kracht, wat leidt tot het per ongeluk omverwerpen van kinderen of oudere familieleden. Goede lijnmanieren zijn essentieel; een trekkende Dane kan door de meeste eigenaren fysiek niet worden overmand.