Beauceron vs Weimaraner

Als een ras dat bedoeld is als 'levend hek' voor honderden schapen, communiceert de Beauceron met zijn omgeving via zijn bek. Pups en adolescenten staan berucht om pijnlijk bijten aan hielen, handen en kleding. Dit is geen agressie, maar een ingebakerd genetisch kenmerk dat maanden consistente omleiding vereist om te beheersen.

Anders dan de Golden Retriever die inbrekers verwelkomt, is de Beauceron van nature achterdochtig. Zonder uitgebreide socialisatie (100+ vreemden in 100 dagen) kan deze achterdocht omslaan in angstagressie of gevaarlijke reactiviteit. Ze weten 'automatisch' niet het verschil tussen een bedreiging en een bezorger; u moet het hun leren.

Hoewel over het algemeen pakgericht, kunnen Beaucerons - met name mannetjes - intolerantie ontwikkelen voor andere honden van hetzelfde geslacht bij het bereiken van seksuele volwassenheid (18-24 maanden). Dit kan een huishouden met meerdere honden zonder zorgvuldig beheer moeilijk maken.

Dit ras wil niet alleen in dezelfde kamer zijn als u; ze willen u fysiek aanraken. Ze worden vaak omschreven als 'schaduwen'. Als u persoonlijke ruimte waardeert of lange uren buitenshuis werkt, zal dit ras psychologisch lijden.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.