Alaskan Malamute vs Weimaraner

Dit is de meest voorkomende reden voor het afstaan van volwassen Malamutes. Hoewel pups sociaal kunnen zijn, zorgt de geslachtsrijpheid (18-24 maanden) vaak voor ernstige intolerantie tegenover honden van hetzelfde geslacht. Dit kenmerk is genetisch verbonden aan hun geschiedenis als werkende pakketdieren waarbij hiërarchie met geweld werd afgedwongen. Het is vaak niet te genezen met training, alleen beheersbaar met strikte scheiding.

De Malamute bezit een volledige prooisequentie naar kleine dieren. Ze staan erom bekend katten, konijnen, vogels en zelfs kleine honden te doden. Dit is geen agressie; het is een voedingsrespons. Als u kleine huisdieren heeft, vormt dit ras een ernstig risico.

Als overlevingsras uit een omgeving met schaarse middelen zijn ze geneigd voedsel, speelgoed en waardevolle plaatsen te bewaken. Dit vereist een ervaren begeleider om te beheren, niet te bestrijden.

Ze zijn ervaren gravers en klimmers. Een standaard hek van 120 cm is onvoldoende; een hek van 180 cm met graafbeveiliging (ingegraven draad/beton) is het minimumvereiste.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.