Belgian Tervuren vs Weimaraner

Dit ras heeft een 'onderbroken' roofdiersequentie die net voor de dodelijke beet stopt, maar de 'achtervolgings'- en 'bijt'-gedragingen sterk benadrukt. Ze zullen instinctief de hielen bijten van rennende kinderen, fietsers en joggers. Dit wordt vaak verward met agressie, maar het is een hardgecodeerde werkeigenschap die extreem moeilijk volledig af te trainen is.

In tegenstelling tot het 'houdt van iedereen'-temperament van veel sportieve rassen, is de Tervuren van nature terughoudend en argwanend. Zonder uitgebreide vroege socialisatie kan deze voorzichtigheid escaleren tot angstgebaseerde reactiviteit of 'scherpte' (bijten uit defensieve angst).

Als de Tervuren onvoldoende beweging krijgt, gaat hij niet gewoon liggen; hij ontmantelt zijn omgeving. Ze zijn gevoelig voor obsessief-compulsief gedrag zoals staartjagen, schaduwstaren en flankzuigen als niet aan hun mentale behoeften wordt voldaan.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.