Bernese Mountain Dog vs Cockapoo

De BMD werd gefokt om nauw samen te werken met boeren in de Zwitserse Alpen, karren te trekken en vee te drijven. Deze geschiedenis heeft een ras gecreëerd dat genetisch geprogrammeerd is om constant bij hun mensen te zijn. Het zijn geen onafhankelijke tuinhonden; het zijn "schaduwen". Een Berner alleen laten voor 8+ uur per dag leidt vaak tot ernstige stress, destructief kauwen en vocalisatie.

Hoewel liefdevol kan hun behoefte aan lichamelijk contact (hun 45 kg lichaamsgewicht tegen uw benen leunen) gevaarlijk zijn voor oudere eigenaren of zeer kleine kinderen, ondanks hun zachtaardige bedoelingen.

Dit is het primaire gedragsmatige faalpatroon van het ras. Cockapoos zijn 'plakkerige honden' in de meest letterlijke zin. Ze geven niet alleen de voorkeur aan gezelschap; veel exemplaren *hebben* het nodig om te kunnen functioneren. Alleen gelaten zijn ze gevoelig voor paniekstoornis, die zich uit in non-stop vocalisatie, vernietiging van doorgangen (krabben aan deuren/tapijten) en zelfverminking. Ze zijn over het algemeen niet geschikt voor huishoudens waar alle volwassenen fulltime buitenshuis werken zonder een dagopvang voor honden.

Hoewel doorgaans vriendelijk, kan de afstamming van de Cocker Spaniel een genetische aanleg voor het bewaken van bezittingen (bezitterigheid over voedsel, speelgoed of locaties) introduceren. Deze eigenschap, historisch soms gelinkt aan 'Rage Syndrome' bij eenkleurige Cockers, kan ook bij Cockapoos voorkomen en vereist vroege beheersprotocollen.

De combinatie van de alertheid van de Poedel en de drukke aard van de Spaniël kan een hond creëren die moeite heeft om te kalmeren. Ze kunnen hyperreactief zijn op prikkels (deurbellen, voorbijgangers), wat leidt tot hinderlijk blaffen dat moeilijk te stoppen is.