Bloodhound vs Papillon

Wanneer een Bloodhound een geur oppikt, sluiten zijn oren letterlijk (de zware flapjes blokkeren het gehoorkanaal) en filtert zijn brein al het gehoorsinput eruit. Ze negeren je niet uit boosaardigheid; ze kunnen je commando's tijdens het volgen van een spoor werkelijk niet verwerken. Dit maakt .

Ze scoren bijna onderaan in ranglijsten voor gehoorzaamheidsintelligentie, niet omdat ze dom zijn, maar omdat ze gefokt zijn om onafhankelijk van menselijke sturing te werken. Ze lossen problemen op (het vinden van sporen) zonder hulp, wat zich thuis vertaalt in het openen van koelkasten, deuren en hekken.

De combinatie van (slingers die plafonds raken), (veroorzaakt door gist in huidplooien en vettige vacht), en maakt ze ongeschikt voor netheid-gerichte eigenaren of mensen met zintuiglijke gevoeligheden.

Papillons bezitten een durf die hun formaat onevenredig overstijgt. Ze zullen veel grotere honden uitdagen, wat tot tragische gevolgen kan leiden als ze niet worden beschermd. Dit is echte territoriale zelfverzekerdheid, geen 'geblaf'.

Dit is een 'klittenband'-ras dat eeuwenlang gefokt is als schootshond voor de adel. Ze verdragen isolatie slecht. Eigenaren die 8+ uur weg zijn, merken vaak dat hun Papillon ernstige noodgedrag ontwikkelt.

Hoewel geen gedachteloze blaffers, zijn het waakzame waakhonden. Ze kondigen elke bezorgwagen, deurbel en voorbijganger aan. In appartementen met dunne muren kan dit een probleem worden met de huurovereenkomst.

In tegenstelling tot robuuste Golden Retrievers kunnen Papillons niet ruw behandeld worden. Ze bijten snel als ze ruw worden beetgepakt, waardoor ze een slechte keuze zijn voor huishoudens met peuters die weinig impulsbeheersing hebben.