Bolognese vs Weimaraner

Dit is geen ras dat isolatie tolereert. De Bolognese werd eeuwenlang uitsluitend voor gezelschap gefokt. Ze hebben geen 'werkende' modus die hen zelfstandig laat zijn. Als ze regelmatig langer dan 3-4 uur alleen worden gelaten, zijn ze zeer vatbaar voor ernstige scheidingsangst, die zich uit als destructief kauwen, bevuilen van het huis en noodvocalisatie.

In tegenstelling tot de gezellige Bichon Frise is de Bolognese geneigd serieuser, terughoudend en verlegen te zijn met vreemden. Zonder vroege, positieve socialisatie kan deze terughoudendheid veranderen in angst. Bovendien verwennen eigenaren hen vaak vanwege hun formaat, wat leidt tot 'Kleine Honden Syndroom' waarbij de hond neurotisch, veeleisend of bijtgeneigd wordt.

Zoals veel speelgoedrassen kan de Bolognese moeilijk zindelijk te maken zijn. Hun kleine blaas en de neiging om stiekem ongelukjes te hebben vereisen geduld en consistentie. Ze kunnen terugvallen tijdens de puberteit of bij slecht weer.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.