Border Collie vs Gordon Setter

Anders dan rassen die uit verveling een schoen stukbijten, kan een onderstimuleerde Border Collie gipswanden slopen, dwangmatig gedrag ontwikkelen zoals schaduwjagen, of kinderen hoeden door in hun hielen te bijten.

Een van de meest gevoelige rassen voor geluidsfobie (onweer, vuurwerk, verkeer). Deze gevoeligheid leidt vaak tot reactiviteit op bewegende objecten - auto's, hardlopers en fietsers.

De meeste Border Collies hebben geen ingebouwde 'uitschakelaar'. Ze moeten leren om te ontspannen, anders ijsberen en staren ze eindeloos naar eigenaren.

Het herdersinstinct (in de hielen bijten) maakt hen ongeschikt voor peuters. Ze proberen instinctief de bewegingen van kinderen te controleren.

Dit is het primaire gedragsprobleem voor het ras. Gordon Setters zijn intensief gehechte 'plakkerige' honden. Ze verdragen isolatie niet goed. Als ze gedurende standaard werkdagen (8+ uur) zonder interventie alleen worden gelaten, ontwikkelen ze vaak ernstige stressgedragingen, waaronder destructief kauwen, huilen en zelfverminking.

In tegenstelling tot de gehoorzame Labrador werd de Gordon gefokt om onafhankelijk van de jager op de heide te werken. Dit vertaalt zich in een hond die een bevel vaak zal overwegen, de waarde ervan evalueert en mogelijk weigert. Ze hebben een begeleider nodig die begrijpt hoe een denkende hond gemotiveerd moet worden, niet alleen een gehoorzame.

Eigenaren grapten vaak dat Gordons tot hun derde jaar puppy's blijven. Dit 'Peter Pan'-syndroom betekent dat u zich aanmeldt voor een verlengde adolescentie gekenmerkt door hoge energie, het testen van grenzen en mogelijke destructiviteit, lang nadat andere rassen zijn gekalmeerd.

Hoewel aanhankelijk met hun eigen kring, zijn Gordons van nature gereserveerd tegenover vreemden. Zonder uitgebreide vroege socialisatie kan deze terughoudendheid veranderen in angstgebaseerde reactiviteit of overmatig territoriaal blaffen. Het zijn van nature waakhonden, niet het type 'iedereen is mijn beste vriend'.