Briard vs Weimaraner

Briards staan berucht om hun behoefte om bij hun mensen te zijn. Dit is geen hond die in de achtertuin kan worden achtergelaten; ze worden depressief, destructief en mogelijk agressief als ze geïsoleerd zijn. Ze volgen u van kamer naar kamer en drijven u of uw kinderen daarbij vaak samen als een kudde.

Gefokt om kuddes te bewaken tegen stropers en wolven, is de Briard van nature gereserveerd en wantrouwend tegenover vreemden. Zonder uitgebreide, vroege en voortdurende socialisatie kan dit kenmerk escaleren tot angstagressie of overmatige territorialiteit. Ze zijn geen honden die iedereen liefhebben zoals Golden Retrievers; ze nemen zelf beslissingen over wie een bedreiging vormt.

De drang om beweging te beheersen zit ingebakken. Briards kunnen aan de hielen van rennende kinderen happen, fietsen najagen of andere huisdieren proberen 'samen te drijven'. Dit gedrag kan alarmerend zijn voor mensen die niet bekend zijn met herdersrassen en vereist consistente training om te beheersen.

Hoewel veel Briards vreedzaam samenleven met andere honden, is er een neiging tot agressie tegenover honden van hetzelfde geslacht, met name wanneer ze sociale volwassenheid bereiken (18-24 maanden). Introducties moeten zorgvuldig worden beheerd.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.