Cavapoo vs Weimaraner

Dit is de meest voorkomende gedragsmatige struikelsteen voor het ras. Cavapoos zijn een mix van twee 'kleefhonden': de Cavalier King Charles Spaniël (gefokt om op schoot te zitten) en de Poedel (gefokt om nauw samen te werken met handlers). Het resultaat is een hond die het vaak moeilijk heeft alleen te zijn. Eigenaren melden regelmatig panikeren, destructief kauwen en besmeuren van het huis wanneer de hond zelfs maar korte perioden alleen wordt gelaten (1-2 uur). Als u 8 uur per dag van huis bent voor werk, is dit ras waarschijnlijk niet compatibel met uw levensstijl zonder dure kinderopvang.

De belofte van 'weinig onderhoud' is een mythe. De mix van Poedelkrullen en Cavalier-zijde creëert vaak een vacht die vlak op de huid klit als deze niet grondig (lijngewijs) 3-4 keer per week wordt geborsteld. Veel eigenaren onderschatten dit, wat leidt tot 'kaalscheren' bij de trimmer vanwege pijnlijke klitten.

Kleine blazen gecombineerd met een gevoelig karakter kunnen ervoor zorgen dat zindelijkheidstraining langer duurt dan gemiddeld. Ze reageren niet goed op harde correcties en kunnen terugvallen tijdens de adolescentie.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.