Field Spaniel vs Papillon

Dit is het primaire gedragsprobleem van het ras. Field Spaniels zijn typische "plakkerige honden". Ze geven niet alleen de voorkeur aan gezelschap; ze *hebben* het nodig. Als ze gedurende een normale werkdag (8+ uur) alleen worden gelaten zonder interventie, zijn ze geneigd tot destructief kauwen, huilen en zelfverwonding. Ze zijn niet geschikt voor huishoudens waar het huis de hele dag leeg is.

Anders dan de veerkrachtige Labrador zijn Field Spaniels emotioneel gevoelig. Harde trainingsmethoden, chaotische huishoudens of strenge discipline kunnen ertoe leiden dat ze "afsluiten" — teruggetrokken, angstig of onderdanig urineren. Ze vereisen een zachte, positieve aanpak.

Hoewel over het algemeen dociel, zijn het opjaaghonden. Ze zullen achter vogels, eekhoorns en konijnen aanrennen. Deze drift kan het betrouwbaar loslopen in niet-omheinde gebieden een uitdaging maken zonder significant training.

Papillons bezitten een durf die hun formaat onevenredig overstijgt. Ze zullen veel grotere honden uitdagen, wat tot tragische gevolgen kan leiden als ze niet worden beschermd. Dit is echte territoriale zelfverzekerdheid, geen 'geblaf'.

Dit is een 'klittenband'-ras dat eeuwenlang gefokt is als schootshond voor de adel. Ze verdragen isolatie slecht. Eigenaren die 8+ uur weg zijn, merken vaak dat hun Papillon ernstige noodgedrag ontwikkelt.

Hoewel geen gedachteloze blaffers, zijn het waakzame waakhonden. Ze kondigen elke bezorgwagen, deurbel en voorbijganger aan. In appartementen met dunne muren kan dit een probleem worden met de huurovereenkomst.

In tegenstelling tot robuuste Golden Retrievers kunnen Papillons niet ruw behandeld worden. Ze bijten snel als ze ruw worden beetgepakt, waardoor ze een slechte keuze zijn voor huishoudens met peuters die weinig impulsbeheersing hebben.