Greyhound vs Scottish Terriër

Dit is de meest voorkomende reden voor de teruggave van gepensioneerde renbaan-Greyhounds. De meeste ex-racers zijn nooit alleen geweest in hun leven; ze worden geboren in een nest, opgegroeid in een roedel en gekeneld met andere honden. Helemaal alleen worden gelaten in een stil huis kan paniek veroorzaken, wat leidt tot vernietiging, gehuil en bevuiling van het huis.

Veel Greyhounds slapen met open ogen en vallen in diepe REM-cycli. Omdat ze in kennels vaak niet worden aangeraakt tijdens het slapen, kunnen ze defensief reageren (grommen, happen) als ze worden aangeraakt of opgeschrikt tijdens het slapen. Dit maakt hen een risico voor huishoudens met jonge kinderen die de regel 'laat slapende honden liggen' mogelijk niet respecteren.

Een veelvoorkomende gedragsquirk waarbij een Greyhound zijn poten plant en weigert te bewegen tijdens een wandeling. Dit is vaak een reactie op overweldiging, angst, of simpelweg beslissen dat de wandeling voorbij is. Het is geen koppigheid in de traditionele zin, maar een afsluitreactie.

Zelfs Greyhounds die vredig samenleven met kleine honden binnenshuis, kunnen ze als prooi beschouwen als de kleine hond rent, piept of onregelmatig beweegt buitenshuis. De overgang van 'vriend' naar 'prooi' kan in een oogwenk plaatsvinden.

In tegenstelling tot de Golden Retriever of Labrador leeft de Scottie niet om u tevreden te stellen. Ze zijn beroemde onafhankelijke denkers. Als u een Scottie roept, kan hij het verzoek overwegen, evalueren wat er voor hem in zit en dan beslissen of hij gehoorzaamt. Dit wordt vaak als 'koppigheid' uitgelegd, maar het is eigenlijk een eigenschap van een ras dat is ontworpen om alleen ondergronds te werken zonder menselijke begeleiding.

Scotties zijn van nature wantrouwig tegenover vreemden en andere honden. Ze hebben een lage tolerantie voor behandeling die ze als respectloos beschouwen, waaronder omhelzen, aan oren trekken of plotselinge bewegingen. Dit maakt hen minder geschikt voor gezinnen met jonge kinderen.

Veel Scotties, met name mannetjes, kunnen intolerant zijn tegenover andere honden van hetzelfde geslacht. Deze agressie treedt vaak op bij sociale volwassenheid (18-24 maanden) en kan escaleren tot ernstige gevechten als het niet wordt beheerd.

Hun jachtinstinct is geen spel; het is een doodinstinct. Ze zijn niet te vertrouwen in de buurt van kleine huisdieren zoals hamsters, konijnen of vogels.