Irish Water Spaniel vs Weimaraner

Anders dan de 'iedereen is een vriend' Golden Retriever, is de IWS van nature afstandelijk en waakzaam. Zonder uitgebreide vroege socialisatie kan deze terughoudendheid escaleren naar angstgedreven agressie of scherpe territorialiteit. Ze staan bekend om kieskeurig te zijn en verwelkomen gasten niet automatisch in uw huis.

Dit is een 'plakkerig' ras in de ware zin van het woord. Ze hechten zich intensief aan hun gezin en raken vaak in paniek wanneer ze alleen worden achtergelaten. Destructief gedrag (door gipsplaten kauwen, kooien vernietigen) en overmatig vocaliseren zijn veelvoorkomende problemen voor eigenaren die lange uren van huis zijn.

Als vogelhond met een 'zachte bek' voor apporteren, hebben ze nog steeds een aanzienlijke prooidrang. Ze zijn over het algemeen onveilig rond kleine niet-honden huisdieren (katten, konijnen, hamsters) tenzij ermee opgevoed onder strikt toezicht, en zelfs dan is het instinct om te achtervolgen krachtig.

Hoewel intelligent, zijn ze niet blindelings gehoorzaam. Ze vragen vaak 'Wat levert het mij op?' en kunnen manipulatief of 'creatief' zijn in hun interpretatie van commando's. Ze vereisen een handler die standvastig, eerlijk en consistent is, maar nooit hard.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.