Irish Wolfhound vs Lhasa Apso

Ondanks hun rustige gedrag binnenshuis zijn dit krachtige jagers. Hun prooidrift wordt getriggerd door beweging. Een eekhoorn, kat of klein hondje dat over een veld rent, kan een explosieve achtervolging veroorzaken die nauwelijks te stoppen is met gesproken commando's. Ze zijn doorgaans onbetrouwbaar met kleine rennende dieren, tenzij ze er mee zijn opgegroeid, en zelfs dan kan instinct de training overheersen.

Wolfshonden zijn diep hechtende 'plakkende' honden. Ze gedijen niet goed in isolatie en kunnen ernstige scheidingsangst ontwikkelen als ze lang alleen worden gelaten. Dit kan zich uiten in destructief kauwen, wat, gezien hun kaakomvang, droge muren, meubels en deuren in minuten kan vernietigen.

Tussen 6 en 18 maanden is een Wolfshond in wezen een pup van meer dan 45 kg met slechte coördinatie en veel energie. Ze kunnen neiging hebben tot bijten en vernielen. Hun vermogen om over aanrechten te reiken is ongeëvenaard; ze kunnen de achterkant van keukenwerkbladen bereiken zonder hun poten van de vloer te heffen.

Omdat ze klein en schattig zijn, tolereren eigenaren vaak gegrom of bewaking van hulpbronnen in de pupfase, wat bij een Rottweiler gecorrigeerd zou worden. Bij een Lhasa evolueert dit tot een hond die bijt wanneer hij van de bank wordt bewogen of wanneer een peuter over hem struikelt. Ze hebben een lage tolerantie voor aanrakingen die ze zelf niet hebben geïnitieerd.

Dit is geen sociale vlinder. De standaardinstelling van een Lhasa Apso voor vreemden is argwaan. Zonder uitgebreide vroege socialisatie kan dit zich uiten als hinderlijk blaffen of 'angstbijten' wanneer gasten het huis binnenkomen. Ze zijn eerst bewaker, dan metgezel.

Ze leven niet om u te plezieren; ze leven om met u samen te leven. Als u een Lhasa vraagt te zitten, zullen ze overwegen of het de moeite waard is. Deze 'katachtige' onafhankelijkheid frustreert eigenaren die gewend zijn aan gehoorzame rassen zoals Labradors.