Lhasa Apso vs Vizsla

Omdat ze klein en schattig zijn, tolereren eigenaren vaak gegrom of bewaking van hulpbronnen in de pupfase, wat bij een Rottweiler gecorrigeerd zou worden. Bij een Lhasa evolueert dit tot een hond die bijt wanneer hij van de bank wordt bewogen of wanneer een peuter over hem struikelt. Ze hebben een lage tolerantie voor aanrakingen die ze zelf niet hebben geïnitieerd.

Dit is geen sociale vlinder. De standaardinstelling van een Lhasa Apso voor vreemden is argwaan. Zonder uitgebreide vroege socialisatie kan dit zich uiten als hinderlijk blaffen of 'angstbijten' wanneer gasten het huis binnenkomen. Ze zijn eerst bewaker, dan metgezel.

Ze leven niet om u te plezieren; ze leven om met u samen te leven. Als u een Lhasa vraagt te zitten, zullen ze overwegen of het de moeite waard is. Deze 'katachtige' onafhankelijkheid frustreert eigenaren die gewend zijn aan gehoorzame rassen zoals Labradors.

Dit is verreweg de meest voorkomende gedragsfout. Vizsla's zijn gefokt om nauw samen te werken met jagers zonder hen ooit te verlaten. In een modern huis vertaalt dit zich in paniek wanneer ze alleen worden gelaten - janken, 'rooën', destructief kauwen en zelfs zelfverwonding. Als je 8+ uur per dag van huis bent zonder opvangplan, is dit ras NIETS voor jou.

Ze volgen je naar de badkamer, zitten op je voeten terwijl je kookt, en eisen onder de dekens te slapen. Deze behoefte aan nabijheid is een biologische drang, geen trainingsfout. Als je persoonlijke ruimte waardeert, kies dan een ander ras.

Een blokje om is een warming-up. Ze hebben dagelijks 90-120 minuten intensieve beweging NODIG. Zonder dit worden ze neurotisch, destructief en hyperactief. Geen 'weekendwarrior'-metabolisme - ze hebben deze uitlaatklep elke dag nodig.