Maltipoo vs Weimaraner

Maltipoos volgen eigenaars van kamer naar kamer. Dit is vertederend totdat het pathologisch wordt. Eigenaren die 8+ uur van huis werken ontdekken vaak dat hun Maltipoo destructief gedrag, zelfverminking (poten rauw likken) of aanhoudende vocalisatie ontwikkelt.

Ondanks hun kleine formaat zijn Maltipoos waakzame waakhonden. Ze zijn zeer gevoelig voor omgevingsgeluiden (voetstappen in de gang, liften, autoportieren). Deze eigenschap, geërfd van de waakzame Maltees en de scherpzinnige Poedel, kan het wonen in een appartement conflictueus maken als het niet vroeg wordt beheerd. Ze blaffen niet om te dreigen, maar om aan te kondigen, en ze kondigen *alles* aan.

Als ze worden behandeld als een menselijk baby in plaats van als een hond, kunnen Maltipoos hulpbronbewaking en reactiviteit ontwikkelen. Ze kunnen bijten wanneer ze van de bank worden verplaatst of reactief worden naar grotere honden op wandelingen vanwege angst.

Dit is de meest voorkomende reden voor het opgeven van een Weimaraner. Ze worden niet voor niets 'kleefhonden' genoemd - ze willen niet alleen in dezelfde kamer als jij zijn; ze willen je aanraken. Als ze alleen worden gelaten, kunnen ze op industriële schaal destructief worden, en in paniek door gipsplaten, deuren en kooien kauwen. Ze zijn over het algemeen ongeschikt voor huishoudens waar iedereen 8 uur per dag buitenshuis werkt.

Gefokt om wild zwijn, beer en hert te jagen, en later vogels, heeft de Weimaraner een sterke, niet-onderhandelbare prooijaagdrang. Ze vormen een aanzienlijk risico voor katten, konijnen en kleine honden. Deze drang is aangeboren en kan vaak niet worden weggetraind, alleen beheerd worden.

Veel Weimaraners vertonen een rasspecifiek gedrag genaamd 'nooking', waarbij ze op zachte voorwerpen zoals dekens of knuffels zuigen, vaak terwijl ze kneeden. Hoewel doorgaans onschuldig als zelftroost, kan het leiden tot het inslikken van vreemde voorwerpen, waarvoor dure chirurgie nodig kan zijn.

In tegenstelling tot sommige rassen die na een wandeling tot rust komen, kan een jonge Weimaraner ijsberen, janken of aandacht vragen als hun mentale en fysieke batterijen niet volledig zijn opgeladen. Ze missen vaak een natuurlijke metabolische 'uitschakelaar' binnenshuis totdat ze volwassen zijn, wat 2-4 jaar kan duren.